VERSLAGEN SEIZOEN 2005
Inhoud
- Voorwoord
- Nieuw Tuinjaarsbijeenkomst
- Reis door de wereld van kleur
- Workshop Anton Visch
- Voorjaars Tuinmarkt
- Tuin en Kunst
- Scholtenhaer
- Euregiotocht
- Achterhoek Oost
- Vlaanderen
- Achterhoek West
- Kerst Workshop
VOORWOORD
Nu ook 2005, het vijfde jaar van Tuinkring Twente deze maand is afgerond, hebben we even tijd om terug te zien op het voorbije seizoen dat, gelukkig voor de organisatoren, zo succesvol is verlopen. Dankzij de 13 beschrijvingen van de volgende deelnemers is het nog mogelijk (na) te genieten van wat er dit jaar is georganiseerd en beleefd:
|
donderdag 17 februari: Nieuw Tuinjaarsbijeenkomst in "Het Wapen van Beckum". |
|
vrijdag 4, 11 en 18 maart en 30 september: Lezing: "Kleuren in huis en tuin." |
|
dinsdag 15 maart: Anton Visch' workshop : "Lentedecoratie" in Gelselaar |
|
zaterdag 16 april: TT-Tuinmarkt bij "De Border" in Delden. |
|
dinsdag 17 mei: Tuin & Kunstdag in Bornerbroek en Almelo |
|
dinsdag 24 mei: Bezoek aan "Scholtenhaer" en omgeving in Oldenzaal |
|
woensdag 1 juni: Euregiotocht 2, busdagtocht naar tuinen/cultuur t/m Xanten |
|
maandag 6 juni: de Achterhoek-oost autotocht naar tuinen in/bij Groenlo |
|
vrijdag 17 t/m zondag 19 juni: Busreis naar Leuven en omgeving |
|
vrijdag 24 juni: de Achterhoek-west autotocht naar Vorden-Joppe |
|
woensdag 7 december: kerstworkshop in de "Sattelkammer" in Vreden |
Zonder TT-ers Dirk Addink, Azarja Fransen, Femke van Haaften, Lucie Schaefer en Miny Wigger was er dit jaar niet zo'n afwisselend programma en zonder hen die post bezorgden, meewerkten en reistips gaven geen prachtig TT-seizoen als 2005. Daarbij komen de dames en heren die zo plezierig en volop overal aan deelnamen en zich toen van hun beste kant lieten zien.
Reuze bedankt allemaal. Jammer dat er toch mensen moesten annuleren. Die kunnen hun hart nog even ophalen aan de verslagen en zich zo verheugen, net als iedereen, op het komende Tuinkring Twente-jaar 2006.
Een mooi tuinjaar, vooral zonnig met 'snachts wat regen gewenst, mede namens naaste medewerkers Birgitte Albrecht, Ina Kraal en Margareth aan de Stegge
door Lindy van Wezel.
Nieuw Tuinjaarsbijeenkomst.
donderdagavond 17 februari 2005
Verslag: Nell van Raaij, Haaksbergen.
Deze keer zijn er in het Wapen van Beckum 2 zalen voor de tuinenliefhebbers gereserveerd, samen ’t Nunnink geheten. De ene zaal wordt gebruikt om ons rond een open haardvuur gezellig te ontvangen, in de andere staat apparatuur klaar om het programma voor het komende tuinjaar nader toe te lichten.
Om half acht zou dat laatste gedeelte beginnen, maar het is te gezellig rond het open vuur en pas om vijf voor acht krijgt Lindy van Wezel het voor elkaar het gekakel van de (zo’n 70) kippen en (’n 15-tal) hanen tot bedaren te brengen. Ze heet iedereen van harte welkom. Ze toont vol trots de schitterende -van de Brugge-groep 2004 gekregen- sieraden (ontworpen en gemaakt door Jan Perrier uit Diepenheim) en vertelt tussendoor o.a. dat de “denktank” van de Tuinkring Twente is versterkt met de komst van Birgitte Albrecht. Birgitte zal met haar tuinbouwachtergrond, haar ervaring die ze in Amersfoort bij de Kattenbroek heeft opgedaan en met haar geweldige enthousiasme een prima aanvulling van het TT-team zijn. Nu al heeft ze een site opgezet (via www.tuinkringtwente.nl te vinden bij de TT-links): “de plantendokter”, waarop iedereen haar met allerlei planten-problemen kan belagen. Binnen een week krijg je antwoord!
Dan kondigt Lindy de eerste spreekster aan.
Lucie Schaefer uit Gildehaus vertelt wat haar workshop “Een reis door de wereld van kleur” gaat in- houden. Dat beloven dus twee zeer interessante middagen ( 4 en 11 maart) te worden en voor wie nog meer over de kleuren wil horen zal er ook een vervolgworkshop komen. Duidelijk is dat we blij mogen zijn dat de kleur groen bestaat, want het was goed te zien op de dia’s dat die voor rust en harmonie zorgt.
Om ons lekker te maken voor de 3-daagse reis naar Brabant/Limburg wordt de film over de reis naar Brugge van het afgelopen jaar gedraaid. Wat hebben die deelnemers toen veel gezien! En wat een groene vingers hebben die mensen: je had moeten zien hoe ze bij kwekerij “De Vijfhoeven” de verdorde bladeren uit de planten zaten te plukken!!! En met een bus vol planten met uitsluitend groene bladeren kwamen ze terug.
Wim Haenen voldoet met zijn gedicht over “Het liefdesleven van de planten” aan het verzoek van Lindy om de avond af te wisselen. “Geinspireerd door Flora” heeft Wim heel wat wellustige planten(namen) bij elkaar gezocht.
Ook het half uurtje pauze loopt vanwege de gezelligheid wat uit, maar om half tien begint Ina Kraal van de “bloemschik-afdeling” over de workshop bij Anton Visch te vertellen. Anton Visch heeft ook de hoofdprijs –een Paascreatie- voor de verloting van deze avond gemaakt.
Lindy wijst daarna op de TT-Tuinmarkt bij De Border in Delden, die niet om 10.00u, maar om 11.00u zal beginnen en ze belooft, dat de koffie bij aanvang klaar zal staan, alsof dat vorig jaar niet het geval was. (maar dat weet ik niet zeker).
Er wordt verteld over de Tuin- & Kunstdag in Bornerbroek, afgerond met een stukje van RTV-Oost over Galerie Groeneveld. Azarja Fransen introduceert een film over de Springertuin ’t Scholtenhaer, met haar korte, maar zeer duidelijke geschiedenis over de ontwikkeling van het Twentse landschap, over tuinarchitekt Leonard Springer en de Engelse Landschapstuin. We worden erg nieuwsgierig naar dit landgoed, met name naar de rhododendronlaan en hebben eigenlijk de persoonlijke uitnodiging van Toon Reef zelf niet eens nodig om te besluiten aan deze excursie mee te doen. Toch heeft het iets speciaals om door de gastheer zelf zo onverwacht en hartelijk uitgenodigd te worden, zelfs bij hem thuis! En ook nu doet het korte filmpje over “Scholtenhaer” ons tuinhart weer wat sneller kloppen.
Lucie vertelt dan weer waar de tweede Euregiotour dit jaar heen zal leiden en wat tijdens die tocht allemaal te zien zal zijn: 5 tuinen en een museum! Aan de (ingekorte) film van het ZDF over de tuin van de heren Lucenz (bioloog) en Bender (predikant) in Bedburg-Hau is te zien dat ook deze reis weer zeer veelbelovend is. Hiet moet tussen twee haakjes nog even vermeld worden, dat het geen slecht idee is je snelheidsbekeuringen bij Lindy in de bus te deponeren, zij weet er wel raad mee! Twee mailtjes (weliswaar in het Duits) en weg is de bekeuring!
Tot slot –nu moet het nog even snel, want het wordt al later en later- is er de film over de Leuvenreis, tijdens welke er dichtbij de schitterende Pieterskerk een hotel gereserveerd is. Lindy en Ru hebben tot twee maal toe al een voorreis gemaakt. Het wordt een drie-daagse reis en wie het eerst betaald heeft kan mee -wie niets gehoord heeft dus- , want degenen die te laat betaald hebben krijgen bericht, hun geld terug en komen op de wachtlijst.
Helemaal tot slot trekt de onverwachte eregast van de avond, Toon Reef, de lootjes voor de verloting van de cadeaux, die beschikbaar gesteld zijn door Rick Visschedijk, Casa Flora en -zoals al eerder vermeld- Anton Visch. Ik ben te laat begonnen met tellen,maar ik geloof, dat er wel 10 lootjes getrokken zijn! De hoofdprijs (zie hierboven) werd gewonnen – oh, gelukkig toeval – door mijn partner Sall Henkes en daarom zitten we nu samen te genieten van de uitkomende blauwe druifjes. We sproeien dagelijks, opdat de rozenknoppen en de druivenbolletjes niet uitdrogen!
En … bij het naar huis gaan is er voor iedereen een verrassing, namelijk een tulp met bol van Rick. Wat zijn we weer onthaald! Behalve deze prijzen was de hele avond zo goed verzorgd: lekkers bij de koffie, heerlijke hapjes bij de borrel en wat ik zeker niet wil vergeten: een perfecte techniek, de dia’s en de films kwamen zonder haperen op commando en waren van welhaast professionele kwaliteit!
REIS DOOR DE WERELD VAN KLEUR.
vrijdag 4, 11 en 18 maart en 30 september 2005.
Verslag: Betty Tempert, Nijverdal.
Sinds kort ben ik lid van de Tuinkring Twente en Lindy belde mij op: Wil jij misschien...?"
Ik dacht: ik ben ook weer ergens bij en gelijk word ik gevraagd om iets te gaan doen. Maar Lindy iets weigeren is moeilijk. Ze is zelf zo bevlogen en praat met zoveel liefde over de Tuinkring, dus ik zei gelijk:" Oké, dat doe ik". Dus hier mijn verslag van
"EEN REIS DOOR DE WERELD VAN KLEUR" door Lucie Schaefer.
Vrijdag 11 maart 2005 om 13.00 uur was iedereen aanwezig op de parkeerplaats bij v.d. Valk om samen te vertrekken naar Gildehaus waar Lucie en Don een schitterende boerderij bewonen. We werden daar heel hartelijk ontvangen met koffie of thee.
Het eerste deel van de middag bestond uit de geschiedenis, de herkomst en de basis van de kleurenleer. Om kleur waar te kunnen nemen is het menselijk oog als volgt samengesteld: achter het oog bevindt zich het netvlies. Dit heeft een gevoelig laagje dat bezet is met staafjes en kegeltjes. De staafjes dienen om de lichtsterkte te ontvangen en de kegeltjes dienen om de verschillende gekleurde lichtstralen van elkaar te onderscheiden.
Het zien van kleuren is alleen mogelijk door het licht dat erop valt en weerkaatst wordt. Als het donker is, is er geen kleur te zien.
Wat zijn primaire kleuren:
dat zijn kleuren die niet door vermenging met andere kleuren zijn ontstaan, nl. rood, geel en blauw.
Wat zijn secundaire kleuren:
dat zijn kleuren die zijn ontstaan door vermenging van primaire kleuren nl. oranje (rood met geel), groen(blauw met geel) en paars (violet, blauw met rood).
Al met al heel interessant en boeiend hoe je met licht en kleur kunt spelen, iets kunt versterken, groter of juist kleiner kunt maken.
Hierna was er weer koffie of thee en de gelegenheid tot bijkletsen of tot alles nog eens te overdenken wat we allemaal gehoord en gezien hadden.
Het tweede deel ging over de toepassing van kleur in je interieur en in je tuin. Hoe kleuren elkaar kunnen beďnvloeden, m.a.w. elkaar kunnen versterken en/of elkaar kunnen verzwakken.
Aan het eind van de middag mochten we, onder het genot van een hapje en drankje de boerderij van Lucie en Don op ons gemak bekijken: de kamer, eetkamer, keuken, bibliotheek. Schitterend hoe alles er uit zag: zo mooi van kleur.
We hebben genoten!
WORKSHOP LENTEDECORATIE.
dinsdagmiddag 15 maart 2005.
Verslag: Ineke Striekwold, Hengelo Ov.
Het is de eerste mooie voorjaarsdag. Weer om de rozen in mijn tuin te gaan snoeien.
Helaas, dat moet nog even uitgesteld worden. Vanmiddag is er een workshop bij Anton Visch en die wil ik natuurlijk niet missen.
Aangekomen bij de boerderij van Anton in Gelselaar, worden we door hem hartelijk verwelkomd. Op de lange tafels staan al cilindrische vazen en wat materialen klaar.
Maar eerst is er koffie. De meeste vrouwen zitten al rondom de brandende kachel. Even bijkletsen!
Dan gaan we toch aan het werk. Het wordt deze keer een Paasdecoratie.
We beginnen met wat mos op de bodem van de vaas. Daarop komen drie tulpjes. Dan nemen we wat berkentakken en leggen die zo in de vaas dat de tulpjes er later doorheen kunnen groeien.
Op de vaas leggen we vervolgens een krans van oasis en die wordt versierd met Franse buxus, klimop, kleine takjes eucalyptus, piris, eitjes, blauwe druifjes, bloeiende eucalyptustakken en rozen.
Niets wordt weggegooid, zelfs de stelen van asclepias worden samengebonden en in de krans verwerkt.
Het resultaat is fantastisch.
Hier kunnen we mee thuiskomen!
Na gedane arbeid genieten we nog even van een glaasje wijn, frisdrank en een hapje. We hebben een leuke en succesvolle middag gehad. Dank je wel Anton en iedereen die hieraan heeft meegewerkt.
TUINKRING TWENTE TUINMARKT.
zaterdag 16 april 2005
Verslag: Barbara van Limburg Stirum, Hengelo Ov.
Het was wat koud, maar geen wind en helemaal droog die ochtend.
Hoewel Lindy meer mensen leuker had gevonden, was het toch gezellig druk.
De stemming was in ieder geval uitstekend bij de ruim 40 deelnemers.
Ik vond het weer fijn om tussen zoveel gelijk gestemde zielen te toeven en dat nog wel op mijn verjaardag!
Ik had mijn zus Dieke uit Leeuwarden op bezoek, zus Quinta was er ook, dus de Van Limburg Stirum's waren dik vertegenwoordigd.
Na het gebruikelijke welkom van Lindy en het belsignaal gingen we van start:
er werd goed onderling verkocht en geruild.Wat was er weer veel verrassend materiaal.
Zoals gewoonlijk wist ik natuurlijk niet hoe alles heette, maar dat kon de pret niet drukken: anderen wisten het dan vaak wel.
Daarna konden we nog uitgebreid struinen binnen kwekerij De Border, waar bij aankoop die dag 10 % korting was afgesproken voor ons: heerlijk!
We werden onthaald op koffie, een warm sausijzebroodje en een verloting, waarbij toch vrijwel iedereen prijs had.
De gebroeders BALTUS uit Apeldoorn-Vaassen hadden hiervoor prachtige zomerbollen ter beschikking gesteld. Vraag achteraf: vertel, waren ze een succes?
Het is in elk geval een dag geworden waar je op terug kunt kijken en in je tuin weer aan wordt herinnerd!
TUIN EN KUNSTMIDDAG IN BORNERBROEK.
dinsdagmiddag 17 mei 2005
Verslag: Henk Nijhuis, Markelo.
Het was een druk bezochte dag, georganiseerd door Miny Wigger, Anny Holtkamp en Jan Braamhaar; het weer was fris, droog en af en toe zonnig. We hebben maar liefst 6 tuinen bezichtigd, inclusief "Groeneveld"!
Aankomst bij Holtkamp-bouw: hier werden we door Lindy in 2 groepen verdeeld, te weten A (33 personen) en B (34 personen). Wij gingen als eersten met Anny mee naar Miny waar de vuurkorven gezellig stonden te branden. Miny begon na ontvangst direct te vertellen over het veulentje in hun wei dat was verstoten door de moeder. Hierna maakten we een wandeling door de bijna 4 ha grote tuin (park) bij hun huis welke ze alweer bijna 16 jaar geleden hadden gekocht van een dierenarts. Ze hebben iemand in dienst voor het ruwe tuinwerk en verder doet Miny de hele tuin zelf. Bij de natuurvijver aangekomen zagen we mooi helder water en een waterhoentje op een nest. De moerbeiboom was door het hek gegroeid daar waar ook het tweede huis dichtbij stond. Al wandelend gingen we langs allerhande pluimvee richting de boomgaard met oude soorten fruitbomen :opnieuw geplant. Verder naar de terrastuin met veel buxus. Hier konden we genieten van een "tentoonstelling" van schilderijen van Miny onder het genot van een kopje koffie of thee met appelgebak. Vanuit het terras kon je weer schitterend de tuin overzien. Miny, wát een mooie tuin - en nog tijd om te schilderen ook - wat prachtig wonen op "de Schapendrift".
Verder naar Almelo - de tuin van de familie Hindreks waar Jan Braamhaar klaarstond om ons rond te leiden. Hij wist ons te vertellen dat deze tuin "Grasveld en Fleuren" wordt genoemd. Deze tuin, zo werd gezegd, is in juli t/m september op zijn mooist. Jan gaf aan dat de tuin wat hem betrof best iets strakker kon zoals ook de vijver!
De tocht gaat verder naar de tuin van Bert en Jacolien. Zij bezitten een "bijna" onderhoudsvrije tuin - aangelegd door Jan zelf. Deze tuin moet nog een paar jaar de tijd hebben om mooi uit te groeien: kosten ong. €12,- per m2 (NB: aanwezig straatwerk is wel iets duurder).
Vervolgens was de tuin van de familie Hoogstraten aan de beurt. Ook hier was Jan onze gids. Hij wist ons te vertellen dat deze tuin gedateerd is - het oudste TT lid Adriaan Langelaan gaf aan dat de tuin net een penishof is (zie al die strak gesnoeide coniferen).
Na veel omleidingen komen we uiteindelijk bij Galerie en Sculpturenpark Groeneveld. Hier konden we een kopje koffie drinken tijdens een door Jan Braamhaar gegeven dialezing over onderhoudsarme tuinen. Jan laat snel een serie dia's zien waarna Lindy hem mede namens ons bedankt met een leuke attentie. Gelukkig werden we door de dames van de organisatie ook nog voorzien van een heerlijk broodje "gezond" - heel lekker na zo'n lange middag.
De heer Simon nam ons nog even mee naar de Engelse tuin van de buren - een Springertuin:heel mooi. Daarna in alle rust de mogelijkheid gekregen het Sculpturenpark Groeneveld te bekijken.
Al met al een mooie (drukke) dag.
Bedankt voor de goede organisatie!
SCHOLTENHAER.
dinsdagmiddag 24 mei 2005
Verslag: Norma Schuttevaęr, Gronau.
Bij dreigende luchten en een frisse wind werden wij bij de idyllisch gelegen tennisclub "Ready" in Oldenzaal in twee groepen verdeeld en wij dus, zo'n 30 personen, klommen op de tractor van tuinhulp Joop - "ik heb mijn wagen vol geladen, vol met oude…..". Via de rodolaan van tuinarchitekt Copijn reden we richting Wilmersberg, waar de Bluebells nog onder de bomen bloeiden. Bij het gezellige huis van Huub Reef en Adčle werden wij door hen verwelkomd en kregen we een kleine inleiding. Daarna wandelden we door hun landschappelijke tuin met een perfekt gazon. De honden en de poelepetaten (parelhoenders) sloegen alarm.
Helaas begon het toen te regenen, maar in het knusse jachthuisje konden we even schuilen en kregen we thee of koffie en heerlijke cake en bewonderden wij de broedmachine met kippen en fazanteneieren. Wist u dat de eitjes van een parelhoen (die trouwens heerlijk smaken volgens Joop !) zo hard zijn dat je ermee kunt gooien?
In de grote vijver (vroeger een zwembad) stonden twee korven met daarin eitjes van het krikhenneke (Twents voor waterhoen). Langs de rand bloeiden kievietsbloem en wilde orchidee (Brede Orchis) met gevlekt blad.
Het was weer droog en Joop nam ons te voet mee via de Helle Hond Route, door de mooi gelegen tuin van Hotel de Wilmersberg naar een leuk pad door het bos, waar de witte sterbloemetjes van de grote muur (Stellaria Holostea) weelderig in bloei stonden.
Tussen de hoge wallen met rododendrons stond de groep van Lindy ons al op te wachten met gastheer Toon, de broer van Huub, die ons eerst het mooie eiken schuurtje toonde, speciaal gebouwd (hij moest 3 jaar op een vergunning wachten) voor zijn Schotse Hooglanders. Die waren achteraf niet echt geďnteresseerd in droog staan…….
We werden nog voorgesteld aan Roos, het schattige kleine pony'tje. Even verder, in de grote keuken van het landhuis, werden we zeer gastvrij onthaald door gastvrouw Thea met een drankje en een knabbeltje. We verzamelden ons op het heerlijke terras met prachtig uitzicht over de enorme tuin waar langs de lager gelegen vijver een gigantische rododendron in bloei stond. Hier hield eigenaar Toon een leuk verhaal over het Landgoed Scholtenhaer, gebouwd in 1916 voor de familie Gelderman. 30 jaar geleden werd het door Toon en Thea gekocht en afgebroken en deze mooie en meer praktische villa werd op de fundamenten gezet.
Het stencil over het onderhoud van de rododendrons vertelt over het drama van de boomkrekel en de zwarte knoppen. Het resultaat van de vitamineprikken en het benevelen zagen wij later. Het verschil met het laantje van "de Wilmersberg", die niet investeerde in deze grote behandeling door bedrijf "Acanthus" was duidelijk te zien: een enorm verschil in bloei.
In de mooie zitkamer kregen we een film te zien over het landgoed. Het thema "De vier jaargetijden", was heel toepasselijk: mooie luchtopnames, het reetje dat naar het fluitje luistert, de verschillende soorten paddestoelen en de Schotse Hooglanders en pony's in de sneeuw. Kortom: wat een mooi bezit. En wat een boffers zijn wij dat we hier allemaal zo van konden meegenieten.
Azarja Fransen die dit allemaal voor ons mede georganiseerd had, heeft ons toen nog heel wat interessants verteld over de tuinontwerper van het landgoed, Leonard Springer, een zoon van de schilder Cornelis Springer, die een tijdgenoot van Schelfhout en Koekkoek was.
Na de tuinbouwschool "Linnaeus" doorlopen te hebben ontmoette Leonard Karel Muller, de architect van de vele huizen van de familie Gelderman. Zijn vrouw kwam uit dit geslacht.
Leonard werkte veel met hem samen om voor de textielbaronnen uit de 19e eeuw, die veel geld in grond investeerden, een Engelse landschapstuin te scheppen. Die paste goed bij het Twentse coulissenlandschap. Met als kenmerk :
1. bij het huis een beetje geometrische bloementuin,
2. glooiende gazons met een vijver en openheid met bomen en struiken,
3. een agrarisch gedeelte.
Scholtenhaer is hier een prachtig voorbeeld van. Maar Springer ontwierp wel 400 tuinen en plantsoenen, o.a. het Arboretum in de Lutte. Egheria op de Tankenberg en hetTuindorp in Hengelo.
Aardig om te weten is, dat de fam. Gelderman wel 6 tot 7 tuinlieden in dienst had. En als de vijver geschoond moest worden dan werden er 20 man uit de fabriek gehaald om in 3 weken de klus te klaren. Dat is nu wel anders - een dragline maakt nu de vijver schoon. En de rest….? Gelukkig houdt de gastvrouw wel van tuinieren.
Na zoveel indrukken wandelden we langs de zwaar beladen, bloeiende rodostruiken terug naar de tennisclub waar wij in het clubhuis nog een drankje dronken en even konden napraten over deze zeer geslaagde middag. Ik had zo'n spijt achteraf dat ik mijn man Ocke niet had overgehaald om mee te gaan!
EUREGIOTOCHT.
woensdag 1 juni 2005
Verslag: Rie Wildenburg-Ruberg, Almelo.
Het is vroeg opstaan vandaag want we worden al om 7.30u in Groenlo verwacht om om 8 uur met de bus te vertrekken. De zon schijnt: het belooft een mooie dag te worden. John, die al 5 jaar de chauffeur is van Tuinkring Twente, rijdt ons ook deze keer. Eerst naar De Heurne, bij Dinxperlo, alwaar we 2 tuinen gaan bezoeken. In de volle bus worden we door Lindy, die ons natuurlijk al verwelkomd heeft, in 2 groepen verdeeld. Lucie neemt de ene groep onder haar hoede, Lindy de andere. "Mijn" groep gaat eerst naar de tuin van Dineke Brethouwer en haar man.
De entree naar de boerderij van Dineke, een berkenlaantje, loopt langs een weide waarin een apart soort zwarte schapen met lammeren en Lakenvelder runderen grazen. Nog voor ik een tuin gezien heb geniet ik al . En dan: de tuin. De tuinen, want verschillende kleine tuinen zijn met elkaar verbonden; heel verrassend! Mevrouw Brethouwer leidt ons rond; vertelt o.a. dat de grond arm is, het is n.l. zandgrond waarop de rozen het niet zo goed doen. Om er dan zo'n prachtig geheel van te kunnen maken moet je wel een talentvolle tuinvrouw zijn! Wat een weelde, wat een geuren en kleuren! We lopen van het ene paradijsje naar het andere en in het voorbijgaan steek ik mijn neus hier en daar in een bloeiende roos om de heerlijke geur op te snuiven.
Na de rondleiding worden we uitgenodigd voor de koffie/thee met veel lekkers. Ook mogen we vrijelijk het huis bekijken. Wat een gastvrijheid! Ik nestel me nog even in de zon, heb niets meer te wensen. Mijn dag kan al niet meer stuk. Ik voel me blij en ben dankbaar dat ik van deze rijkdom kan en mag genieten en dat er zulke creatieve, energieke en gastvrije mensen zijn als Dineke Brethouwer.
Verkwikt en vol indrukken lopen we naar de tuin van Top-Hovenier Harry Esselink. Ook hier treffen we een verscheidenheid aan bomen, struiken en planten aan. De zon schijnt op het bedauwde gazon, wat een sprookjesachtig effect geeft, evenals de met klimop begroeide boerderij en het bijgebouw. Zou het raam boven dat openstaat nog wel dicht kunnen, vraag ik me af; en de beestjes die in de klimop huizen, wandelen die niet vrijelijk naar binnen?
Aan een pergola hangen een paar omgekeerde bloempotten met een lampje erin. "Uit armoe geboren" vertelt Harry, "toen het geld op was. Ze hangen er al jaren en het staat nog leuk ook". Dit past voor mij ook bij de sprookjessfeer; het zal me niets verbazen als ik straks kabouters zie..
De verdere rondleiding brengt me weer tot de werkelijkheid. We lopen langs een mooie vijver en komen bij een "oude" muur, een begrenzing van een mediterrane tuin, een sfeervol tuintje waar de heer Esselink graag verblijft. De muur is gebouwd door zijn drie kinderen, er is geen metselaar aan te pas gekomen en juist dat maakt het tot een "oude" muur. Drie eigen muurtjes van oude stenen aan elkaar. Het heeft iets..... sprookjesachtigs....
Een zoon neemt binnen afzienbare tijd het bedrijf van zijn vader over; hoewel Harry er wel bij betrokken blijft.
Een eindje verderop laat hij een huis, gedeeltelijk onder de grond, voor zichzelf bouwen. Daarbij wordt een woestijntuin aangelegd: daar is veel minder onderhoud mee gemoeid. Lindy belooft hem dat wij over een jaar of 4 daar zeker naar zullen komen kijken.
Wat moet ik me voorstellen bij een woestijntuin? Cactussen misschien, of vijgenbomen, aloë vera's?
Harry Esselink is een enthousiast verteller; de liefde voor zijn vak is hem aan te zien. Ook hier heb ik genoten. Misschien wel tot ziens!
De bus staat al klaar om naar Kleef te gaan. Onderweg vertelt Irene Sloet (kunst-historica) iets over het doel van onze tocht: nl. het bezichtigen van het classicistische huis van de Zeeuwse landschapsschilder Barend C. Koekkoek (1803-1863) en diens schilderijen, vooral bosgezichten.
Het museum is speciaal voor ons opengesteld. De schilderijen zijn natuurgetrouw geschilderd, maar echt boeien doen ze me niet. Ik vind ze erg donker en na die 2 kleurrijke tuinen vallen ze me een beetje tegen. Gelukkig hebben anderen er wel van genoten.
Onderweg naar Ottersum vertelt Lindy op geestige manier over de voorbereidingen van deze dag; hoe ze samen met Lucie onder barre weersomstandigheden de tuinen hebben bekeken en hoe koud en nat het toen was. Op de terugweg zal ze er nog meer over vertellen, belooft ze.
In Ottersum bezoeken wij een oude boerderij (ligt aan het Pieterpad) van het echtpaar Smid-Kortekaas. Op het toegangshek staat "De Slenenberg" en op een bord bij de deur "Bed en Breakfast". De heer Smid leidt ons rond door zijn "wilde bostuin", zoals hij het zelf noemt. Ook een tuin met veel verrassingen, o.a. doorkijkjes en verschillende kunstwerken, gemaakt door mevrouw.
De grootste verrassing vind ik, en anderen met mij, de 4 strakke vijvers, omlijst door klimop, die voor het huis liggen. Volmaakt liggen ze daar, in alle rust. Een bomenpartij, waaronder een rode beuk, geeft extra cachet aan het geheel. Het inspireert mij tot het maken van 2 haiku's. (Japans gedicht van 5-7-5 lettergrepen, waarin natuur wordt verwoord)
Vijvers in een tuin |
Wij kunnen uitrusten op een zonnig terras. Er wordt koffie en thee geschonken met cake erbij. Het is hier heerlijk vertoeven, maar we moeten verder, er staat nog meer op het programma.
In de bus vertelt Lindy ons dat we, omdat we wat ingelopen zijn op het schema, nu wat extra tijd hebben om in Xanten (Duitsland) de Dom te bekijken. In 1945 gedeeltelijk verwoest en later weer opgebouwd. Veel van het oude is gelukkig nog gespaard gebleven.
Achter in de kerk staat een modern orgel, voor zover ik het kan bekijken. Iemand begint er op te spelen. Wij gaan even in een bank zitten om te luisteren. Wat een mooi geluid: de muziek roept een bepaalde sfeer op die moeilijk te benoemen is.
De Dom was makkelijk te vinden door de 2 torens die boven alles uitsteken, maar waar staat de bus ook weer? We vinden hem wel en daar gaan we weer.
Iets buiten Xanten ligt de laatste tuin die we vandaag gaan bezichtigen. In een glooiend landschap ligt de grote landschapstuin van de familie Krautwig. Een groot deel ervan is een "wildernis", zoals Christel Krautwig, biologe, zelf zegt. We worden door de hele tuin geleid en krijgen uitleg over planten en bomen, hoe en wanneer ze gesnoeid en opgebonden moeten worden, enz. enz, En dat allemaal in het Duits! Ik kijk meer dan ik luister, ook al omdat ik geen tuin heb, alleen een balkon. Het is duidelijk dat mevrouw Krautwig, een gedreven tuinierster is die heel veel weet en er graag over vertelt. Toen ze in Engeland verbleef heeft haar liefde voor rozen 'wortel geschoten'. Er zijn veel rozen, heel veel rozen, van bodem- tot dakbedekkers en in veel kleuren; het resultaat van veel stekken, goed bemesten en snoeien.
Ik zoek een stoeltje op, mijn voeten willen niet verder, even rusten dus. Er loopt een mooie haan met 2 kippen en een paar kuikens. Ze lijken zo uit "Ot en Sien" weggelopen. Echte scharrelaars.
We lopen nu naar de Fürstenberger Hof, waar wij de maaltijd gaan gebruiken. Het is een mooie wandeling. Wat is er toch veel moois om van te genieten; dat alles 'zomaar' groeit en bloeit is toch een wonder?
Er wordt op ons gewacht; buiten staan tafels en stoelen klaar. We krijgen een drankje aangeboden.
Binnen is er een gevarieerd buffet en zo te zien heeft iedereen trek. Geen wonder, want het is al zeven uur.
Om ongeveer half negen stappen we weer in de bus, nu op weg naar huis.
Onderweg bedankt Lindy John en wil hem, namens de hele groep, een envelop met inhoud aanbieden, maar waar is die gebleven? Niet in haar tas, niet in het voorvakje... o gelukkig ... daar ligt ie in een map. John maakt zich geen zorgen en rijdt rustig door.
Dan krijgt het verhaal over de voorbereiding van deze dag een vervolg, maar: het is geheim, we mogen het niet verder vertellen en het mag ook niet in het verslag! De manier waarop Lindy het vertelt en Lucie het aanvult is ook niet op te schrijven; het verhaal zou op papier niet tot z'n recht komen. We lachen ons tranen! Om half tien zijn we weer in Groenlo. Dag allemaal en tot ziens!
Lindy, Lucie, Irene en John, dank zij jullie, de gastvrijheid en inzet van de gastvrouwen/-heren en het mooie weer, is het een fantastisch fijne dag geworden. Ik heb genoten en ik denk: iedereen! Ben blij dat ik 'ja' heb gezegd tegen Annelien, die mij vorig jaar wees op een krantenberichtje in 'Tubantia' over de Tuinkring en vroeg:"zullen we?" Nu zijn we geregeld samen van de partij. "Je komt nu op plekjes waar je anders niet komt" zegt Annelien en zo is het. Of nie daan.... zeggen ze bij ons in Twente.
AUTOTOCHT ACHTERHOEK OOST.
maandagmiddag 6 juni 2005
Verslag: Kitty van Etten, Enschede.
De weergoden waren ons redelijk goed gezind: een koude wind, af en toe zon, maar gelukkig geen regen. Precies op tijd vertrokken we die middag naar ons eerste adres: "Huys Basten Asbeck" te Groenlo. Dit bestaat uit een 17-de eeuws koetshuis en daarnaast een prachtig gelegen, gerenoveerd woonhuis, dat bewoond wordt door de zussen Jeanne en Annemarie met hun echtgenoten. Het koetshuis fungeert als galerie van wereldkunst: schilderijen, maskers, muziekinstrumenten, vazen, sieraden, enz. afkomstig uit Afrika. Er zijn steeds wisselende tentoonstellingen. We werden in de serre ontvangen en kregen een korte historische uitleg over het koetshuis en de families die er ooit woonachtig waren.
Vervolgens konden we vrijuit genieten van de prachtige, parkachtige tuin (6900 m2). Het bijzondere van de tuin was de ligging tegen de oude stadswal, met veel oude bomen. De tuin was rijkelijk voorzien van kunstwerken, ornamenten en bronzen beelden. Voor mij persoonlijk was de omgevallen eeuwenoude kastanjeboom het mooiste natuurlijke kunstwerk in de tuin. De moestuin lag rechts in het midden van de tuin, maar was op een inventieve manier "verstopt" achter een halfronde heg. De groentenbedden waren waaiervormig, met daartussen paadjes van gras. Op deze wijze werd de moestuin prachtig geďntegreerd in de deze tuin.
Na een heerlijke kop koffie of thee met "eigen" gebak zetten we ons uitstapje voort naar ons 2-de adres: Herman en Anne van Beusekom, eveneens te Groenlo. Nog helemaal onder de indruk van het zojuist verlaten historische pand, stonden we nu voor een totaal ander huis: heel modern van architectuur. Onze groep werd gesplitst en afzonderlijk rondgeleid door Herman en Anne. Herman bezit een grote kennis van planten. Hij was voorheen zelf kweker en had als specialisme: rotsplanten. Zijn trots was dan ook de bijzondere rotstuin, gelegen voor hun huis.
Opvallend was de tuinafscheiding van gestapelde lavastenen. Dit was pure noodzaak, omdat konijnen de zeldzame rotsplanten en boompjes kapot knagen. De tuin rondom het huis was één bloemenpracht. Fantastische borders met veel bijzondere planten. Met zaden, afkomstig uit Zuid-Amerika en Australië, kweekte Herman zelf zeldzame planten. Het was een verrassende tuin met veel vormen, doorgangetjes en een moestuin. Opvallend was de grote composthoop. Volgens Herman onontbeerlijk voor een weldadige groei en bloei van de tuin. Hij haalde letterlijk al het blad en tuinafval bij de buren op, om er zelf compost van te maken. Kortom, Herman en Anne zijn twee tuinmensen in hart en nieren.
Vervolgens reden we naar Beltrum, naar Theo en Rita Klein Gebbink. Daar waren we getuige van een paradijs op aarde. Niets vermoedend kwamen we door een poortje aan de zijkant van het huis hun erf op. Wat we toen zagen was, althans voor mij, adembenemend mooi. Aan de voet van het riante terras lag een grote vijver. Grote gazons, die ruimtelijk werkten, prachtige borders en bomen. Verderop een heuvel met een kleurrijke schakering van rotsplanten. Lopend door de tuin ontdekten we nog meer vijvers. Het water liep vanuit een hoger gelegen vijver trapsgewijs en slingerend naar de grote, lager gelegen vijver bij het terras. De begroeiďng van vijvers en waterpartijen was zo natuurlijk mogelijk gehouden.
Achter de heuvel met rotsplanten veranderde de tuin geleidelijk in een oase van klaprozen, margrieten en grassen. Dit was een fantastische natuurlijke overgang naar de ernaast gelegen weilanden. Het was onvoorstelbaar, dat deze tuin enkele jaren geleden nog agrarisch gebied was. Theo en Rita hadden hun ernaast gelegen boerenbedrijf verkocht. Ze verhuisden naar de bedrijfswoning en zijn hard aan de slag gegaan om hun boerenerf om te toveren tot dit paradijs. We kunnen niets anders zeggen dan: "Dat is hen voortreffelijke gelukt".
Terecht een "groot applaus" voor het organiserend comité. Het was een fantastische middag.
BUSREIS NAAR LEUVEN.
DE EERSTE DAG.
vrijdag 17 juni 2005
Verslag: Dineke Gaalman, Rossum.
Wij, 53 dames en heren, verzamelden ons om half acht bij restaurant 't Hagen in Haaksbergen. Iedereen was op tijd; alleen was nu eens het wachten op de bus met chauffeur, die iets verlaat was. Bagage ingeladen en op weg naar Oss, waar onze eerste stop was. In de bus leek het op een kippenhok; het was een gekakel van jewelste. Dat zal op de terugreis wel anders zijn…..?
Aanvankelijk was het bewolkt met hier en daar een klein spatje regen. Maar dat is in de loop van de dag helemaal goed gekomen.
Om 10.30 u. kwamen wij aan bij de eerste tuin. Vanuit de bus zagen wij dat onze gastheer nog met de bezem aan het werk was. Met koffie, koek en krentenbrood werden wij allerhartelijkst ontvangen. In deze tuin was de gastheer het "opperhoofd", hetgeen niet zo verwonderlijk was omdat de heer Zwanenberg vroeger een tuincentrum, annex kwekerij gerund heeft. Dat was ook misschien de reden dat deze nog jonge tuin (2 jaar?) qua beplanting al volwassen oogde. Bij de bedrijfsbeëindiging was er veel volwassen materiaal beschikbaar. De entree was heel mooi symmetrisch met aan weerszijden blakend van gezondheid een rij bonica rozen vol in bloei. Overal waren leuke hoekjes en telkens kwam je wel iets tegen dat positief om aandacht vroeg in de vorm van een beeld of ander object of er stond bijv. een crambe in volle schoonheid te pronken…… De ruimte was strak ingedeeld in kamers en dat gaf aan deze niet al te grote tuin een spannend karakter. Hoe mooi en verzorgd alles ook was (brandende fakkels voor nog meer sfeer etc.) vond ik dit wel een erg gemaakte en bedachte tuin, zoals ze in de bladen staan, iets heel eigens heb ik een beetje gemist. Leuk is het om te horen hoe je medereizigers een tuin ervaren, want later bleek mij dat deze tuin voor een aantal een echte topper was.
Tuin 2, die wij gingen bekijken (overigens waren wij wel in 2 groepen verdeeld) was van Corry en Ton van der Wardt. Corry vertelde kort even iets over haar tuin. Het huis met tuin was van de zeventiger jaren. Dit was bijv. nog te zien aan de zitkuil met grindtegels.
Onlangs was de tuin wat gerenoveerd en de opdracht aan de uitvoerder was dat er geen omringende huizen meer zichtbaar zouden zijn maar wel het verder gelegen omringende groen in de vorm van een grote volwassen bomenrij. Deze opdracht was zeer naar tevredenheid van Corry uitgevoerd. De eerder geplante coniferenhaag op de scheiding met de buren werd drastisch gesnoeid. Daarvoor een taxushaag en weer daarvoor een "haag op poten" in de vorm van leibomen. En zie daar: opdracht geslaagd. Een heel mooie scheiding met het andere perceel. Een ander deel van de scheiding was de hoogte ingegaan met laurier en bamboe. De bamboe stond in containers om woekeren tegen te gaan. De beplanting was heel sober gehouden, veel groene bladplanten, maar toch ook een heel mooie rij met bloeiende geraniums en nepeta's trok hier de aandacht. Een ruim gazon, met daarop achteraan heel uitnodigend een luie relaxstoel onder drie fruitbomen. Verder denk ik dat het heerlijk zitten en eten zal zijn aan de forse robuuste eettafel met stoelen. Dit gedeelte kreeg intimiteit door een onlangs aangeplante walnoot. De sfeer in deze tuin deed mij goed omdat het geheel heel basic was, niks geen franje en daardoor een krachtige stoere tuin.
Corry wilde ons nog speciaal wijzen op haar troetelkind, een heerlijk geurende citroengeranium waarvan ze de volledige naam niet wist. Verkrijgbaar bij Overhagen in Velp.
Inderdaad, de geur van een sauna in vol bedrijf!
Wij begaven ons daarna op weg naar de derde tuin. De tuin van Hetty en Herman Benschop.
Deze tuin was in de Engelse cottagestijl aangelegd. De gastvrouw vertelde dat toen zij het huis betrokken er aanvankelijk alleen een grasveld was met een kleine border en een zwembad. Nu was de tuin ongeveer 11 jaar oud. Het zwembad is in de loop der tijd tot grote vijver getransformeerd. Het afdaaltrappetje hadden ze bij wijze van aandenken laten zitten. Het geheel oogde zeer lieflijk: vloeiende lijnen die op een bijna vanzelfsprekende wijze overliepen in het nabij gelegen landschap. Nog mede versterkt door de vlier net achter de scheiding van het perceel. Vanuit het huis kon je mooi langs de borders kijken. Ik zag lijnen die nog eens extra werden versterkt door hier en daar een wuivende stipa gigantica. Ook waren een aantal beelden heel doordacht over de tuin verdeeld en overal waren plekjes om zittend de tuin te overzien.
Mevrouw vertelde dat de tuin in de zomer op haar top is. Ik vond helemaal achter in de tuin de monumentale rij eiken en de stoere taxushaag ook een kostbaar bezit.
Voor wie het vergeten is op te schrijven en ook wel valt voor een leuk dahliaatje:
Dahlia scura -- paars blad heel decoratief
Dahlia Baronesse -- bloeit lang door, vrij hoog mooi in combinatie met aster anglia (?)
Dahlia Howard -- ook mooi donkerrood blad
Nadat wij allen door Lindy en Ru waren opgejaagd en bijeengedreven (grapje) ging het weer de bus in voor ons volgende bezoek. Gelukkig was dit nog een eindje rijden, zodat wij even konden bijkomen en onze knapzakjes plunderen alvorens ons over te geven aan de volgende tuin.
In Westmalle(B) aangekomen met een heel grote bus in een heel smal straatje was al meteen duidelijk welke tuin wij bezoeken: bij een wit huis ingepakt in groen met daar een voortuin (of afscheiding zo je wilt) van allemaal in golvende lijnen geknipte en gesnoeide beplanting. Vooral de berberis die we meestal zien als stijf geknipt recht heggetje manifesteerde zich hier als een slingerende rode golf door de tuin. Verder zagen we taxus, meidoorn , pinus soorten, spreidconifeerachtigen, liguster en rhododendrons alles in strakke golven. Deze grote vlakken in kleur gaven al erg veel contrast. Verder zagen we geen bloemen... Nadat wij waren voorgesteld aan Rita en Jozef Blomme (die náám) kon ik me bijna niet voorstellen dat dit fragiel ogende echtpaar het onderhoud van deze tuin vrijwel geheel voor eigen rekening neemt. (Ook dus het ontwerp). Dit snoeien schijnt te gebeuren met hoogwerkers, ladders en trappen. Zij wonen en tuinieren hier al twintig jaar. Er waren ook meer dan 30 esdoornsoorten te bewonderen (die overigens ook gesnoeid werden). Aandoenlijk vond ik de esdoornzaailingen die met een stokje en vlaggetje gemarkeerd werden zodat ze niet onder de voet gelopen konden worden.. Hier herkent men de ware liefhebber! Ook waren er een aantal al zeer oude bonsai boompjes te bewonderen. Hobby van mevrouw! De azaleas, magnolia en rhodo's geven op bepaalde tijden een waasje kleur. Tijdens de rondwandeling deden we ook de Japanse Tuin aan. Een mooie verstilde plek (als je alleen bent) om te mijmeren of een gesprekje te voeren met de dikbuikige lachende Boeddha . Het zacht kabbelende water en natuurlijk ook het grind en de grote stenen versterkten de sfeer.. Een heel klein minpuntje. Wij konden niet spreken van een gazon: slechts van een trapveldje.!!
Tip van mijnheer Blomme: Kijk eens op de site van Van Vreeken Zaadhandel. Zeer de moeite waard!
Opnieuw een drijfjacht, want de laatste tuin voor vandaag wacht op ons dichtbij: Lindy had het klapstuk van deze dag tot het laatst bewaard wat mij betreft. Het is de tuin van Renée en Mikro Laqueur. Wij werden daar enorm gastvrij ontvangen. In de immens grote, heel gezellige keuken stonden koffie en thee of fris klaar en daarbij prachtig uitziende taarten die werkelijk verrukkelijk smaakten. Na deze genieting zwermt iedereen uit over de tuin om deze eens goed te bekijken. Prachtig bloeiende rozen en honderden klaproosjes lachen ons uitnodigend toe. De vorige tuin zo robuust, deze zo romantisch, licht , luchtig en open. Ordelijk door de structuur van de hagen, maar ook weer meteen heel speels door de wilde tuin achterin als je langs de hagen gaat. Je kunt hier een leuke wandeling maken en komt een heel gevariëerde beplanting tegen. Er staan ook mooie bomen, waaronder 2 tamme kastanjes "briotti"die fel rose bloeiden. Aan de gevel 2 mooie klimrozen, vooral de zalmroze was een juweeltje.
Aan het eind van ons bezoek heeft Renée van ons vanf het dak een groepsfoto gemaakt. Benieuwd wat dat geworden is. Wij werden heel hartelijk uitgezwaaid door dit buitengewoon vriendelijke echtpaar dat niet eerder de tuin openstelde.
Op weg naar Wijnegem, onze laatste pleisterplaats voor deze dag. Onderweg maakten wij nog iets merkwaardigs mee. Iets wat volgens mij alleen in Belgie mogelijk is. Wij moesten wachten voor een rood stoplicht terwijl er geen kruisende wegen waren. Later bleek dat dit voor laag overkomende, dalende vliegtuigen was!
Aangekomen in Kanaal:
Kanaal is een oude graanstokerij, bestaande uit een aantal gebouwen. Vroeger van Heineken geweest. Vallend onder Monumentenzorg heeft antiquair Axel Vervoordt dit verworven en heeft de ruimte ingericht als verzamelopslag voor zijn meubels. Verder is het ook als culturele ruimte in gebruik. Er werken ongeveer 80 mensen. Het was interessant te zien hoe de puurheid van de meubels harmoniëren met de nog steeds industriële omgeving. Alle stijlen stonden door elkaar en dat gaf een spannend effect. Er was mooie achtergrondmuziek, de objecten waren soms prachtig uitgelicht en ook hier en daar een mooie vaas of kruik met een enkele bloem of bloesemtak vond ik heel mooi. Bijzonder dat een industrieel erfgoed op deze wijze behouden blijft. Ik zou wel willen weten hoeveel clienten mijnheer Vervoordt wekelijks nodig heeft om dit een beetje leuk te laten draaien. Zou je nog eens discreet kunnen informeren Lindy?
Moe aangekomen in Leuven konden we ons even opfrissen om vervolgens aan tafel te gaan. Jammer dat we zo lang op ons eten moesten wachten want we waren allemaal een beetje hongerig. Ik zal niet gauw vergeten dat op een vraag van een tafelgenoot waar de groente bleef, het antwoord was: "deze zit in de saus, mevrouw". Nou ja zeg, typisch Belgisch zullen we maar zeggen.. Ik dacht dat die Hollanders krenterig waren…….
Einde van een heerlijke dag en morgen gewoon weer op herhaling. Lindy staat er garant voor!
DE TWEEDE DAG.
zaterdag 18 juni 2005
Verslag: Paul E. Botje, Bad Bentheim.
Na een stevig ontbijt in ons uitstekende hotel begonnen wij met een groepje van ongeveer twintig personen aan de stadsbezichtiging onder leiding van Azarja Fransen,kunsthistorica. We liepen onder andere langs het stadhuis, de St Pieterskerk en de Barok-kerk, terwijl Azarja ons aangenaam bezighield met uitleg en interessante details. Zo stellen bijvoorbeeld de 236 beelden, die vanaf 1850 in de nissen van het stadhuis geplaatst zijn, bekende personen voor uit die tijd. Zo zijn ook de torens van de St.Pieters kerk, die volgens het ontwerp 170 hoog hadden moeten zijn, slecht 50 meter hoog, aangezien de boel bij deze hoogte begon te verzakken.
Wij sloten het culturele deel af met een bezoek aan de schatkamer van de St.Pieter, waar we 'het laatste avondmaal' van Dirk Bouts bewonderd hebben. Uiteraard hebben sommigen van ons naar aanleiding van Dan Brown's boek 'de Da Vinci code' zorgvuldig de persoon rechts van Jezus bekeken op zijn/haar sekse, maar we kwamen er niet uit. Er stond ook een afschuwelijk massaal houten altaar (niemand durfde het uiteraard afschuwelijk te noemen voordat Azarja het zo had bestempeld), met een aantal uitgehouwen figuren die allen de middelste drie vingers misten. Toen we het bordje 'niet aanraken' zagen begrepen we dat het de straf was voor overtreding van het gebod.
Na afloop van een zeer interessante ochtend hebben we een kopje koffie gedronken op de gezellige Grote Markt. Azarja, bij deze hartelijk bedankt!
Het middagprogramma begon met een bezoek aan de Leuvense Kruidtuin. We hebben ons belegde broodje opgegeten onder een prachtige Judasboom, volledig verscholen door tot op de grond reikende takken, wat aan naderende Lindy de opmerking ontlokte: 'ik dacht dat ze hier een pratende boom hadden'.
We waren zeer onder de indruk van de enorme verscheidenheid aan planten, bomen en kruiden. Van de kenners onder ons heb ik vernomen dat er ook heel bijzondere exemplaren bij waren. Er was ook een bijenkolonie, waar we getuige waren van een uitgevlogen koningin, die een enorme kluwen van gonzende bijen verzameld had die aan een boomtak hing.
Het volgende bezoek was aan 't Aerts Paradijs', een tuin van 1 hectare groot, oorspronkelijk een vlak stuk dennenbos.
Woorden schieten hier te kort. Dit is verreweg de mooiste particuliere tuin die ik ooit gezien heb. Het is onbegrijpelijk dat deze tuin ontworpen en aangelegd is en verzorgd wordt door een man die ook nog nierpatient is. De variatie aan prachtige gazons, bloemperken, water-en rotspartijen, beelden, paadjes enzovoort, alles tot in de puntjes verzorgd is van verbijsterende indrukwekkendheid (Koene, handwoordenboek der Nederlandse taal, zelf kon ik dit niet verzinnen). Ik geloof dat iedereen ervan onder de indruk was, zeker Lindy,want die meende een kikker met 4 ogen te zien zwemmen.
Het laatste bezoek van de dag was de Wirztuin van de Familie Mol, een prachtig aangelegde tuin met een majestueuze treurwilg, hagen geschoren met meetkundige perfectie en een grasveld gemaaid in banen, als een voetbalveld uit de eredivisie. Volgens mij zou een enkel bloemetje hier en daar niet misstaan, maar dit te zeggen is te vergelijken met vloeken in de kerk.
De dag werd besloten met een fantastisch buffet in de 'Adellijke Belofte' en door een aantal tuinkringleden nog vervolgd met een 'pintje' op een terrasje in het centrum van Leuven.
Lieve Lindy, beste Ru, hartelijk dank voor wederom een bijzonder goed georganiseerde en fantastisch mooie en gezellige tuinreis.
Ik wens jullie een mooi 'sabbatical year' toe om even weer helemaal tot rust te komen.
DE DERDE DAG.
zondag 19 juni 2005
Verslag: Ineke Addink, Zwiep.
De eerste tuin die we op zondag bezochten was de tuin van Udo Dreher en zijn vrouw in Boutersem.
Bij de entree tot hun huis stonden mooie roze, geelwitte rozen. Het huis, dat in een carré was gebouwd omsloot een prachtige cour.
Op deze vroegere mestvaalt was een lijnenspel van buxus, rozen en leilindes gemaakt. Het zag er lieflijk, strak en verzorgd uit.
Achter het huis lag een hellende tuin met traanvormige perkjes. Deze perkjes waren wat voorspelbaar.
Verder was er een prachtige serre, die ik helaas niet zo bij het huis vond passen.
Een leuke uitspraak van Udo :"Dit is een plant die massieft en toch bloemt."
Nadat Lindy na verzoek een paar rozen had gesnoeid en de TT-vaas voor een volgende tuineigenaar had gevuld, vertrokken we naar Hasselt om de tuin van Alain Dor te bezoeken.
Bij dit mooie witte familiehuis was door de architect een prachtige witte tuin ontworpen.
Vlak bij het huis was goed op zichtlijnen gelet. Er stonden mooie witte rozen met onderbeplanting, omzoomd door buxus. Ook stond er een leuke halfronde witte tuinbank.
Wat mij verder opviel in deze tuin was de statige populierenlaan met onderbegroeiing van dansende rozen, irissen en geraniums.
Ook was er een leuke poortengang van klimhortensia.
Jammer vond ik, dat er zoveel kleine tuinkamertjes gemaakt waren. Ik miste een mooie lange zichtlijn.
In De Vijvermolen te Genk stond voor ons een goed verzorgde lunch klaar, die we binnen of buiten aan het water konden gebruiken.
Vervolgens bezochten we de tuin van Patricia van Roosmalen te Oud-Rekem.
20 Jaar geleden zag ik in de boeken van Elisabeth de Lestrieux de eerste foto's van haar tuin. Verscheidene keren heb ik inmiddels haar tuin mogen bewonderen.
Zoals altijd zat de Grand OLd Lady samen met haar vriendin bij de entree. Ze spreekt je in het Engels toe, ook al antwoord je in het Nederlands. Zo vertelde ze, dat ze dit jaar voor het laatst open tuin heeft om haar leeftijd, maar ze zal de bezoekers erg missen.
Patricia heeft een prachtige "vrouwtjestuin"gecreëerd met verfijnde kleurcombinaties en een duidelijke belijning. Als ze stopt met tuinieren, zal deze tuin niet meer in deze vorm blijven bestaan.
Dit overdenkend gaf mij een gevoel van weemoed. Voor ieder gepassioneerd tuinierster komt onherroepelijk een moment van afscheid nemen en loslaten van je tuin. Patricia, bedankt voor al die keren van genieten!
Als laatste bezocht ik de tuin van buurman Leonard Delwaide. In dit park stonden mooie oude rode beuken En Leonard had duidelijk, letterlijk en figuurlijk, de schaapjes op het droge.
Als afsluiting van deze zonnige en warme reis stond, na nog een stop in Cuijk, voor ons een heerlijk buffet klaar in "Het Hagen" te Haaksbergen.
Daarbij nog het genot van een lekker drankje: zo namen we buiten onder oude bomen afscheid van deze gezellige Leuvenreis.
AUTOTOCHT ACHTERHOEK WEST.
vrijdagmiddag 24 juni 2005
Verslag: Henk Lubberdink, Barchem.
Beste tuinfreaks,
Als afsluiting van het tuinen-bezoekseizoen stonden vrijdag 24 juni nog 4 tuinbezichtigingen op het programma.
Vanaf ons verzamelpunt het zwembad "de Beemd" in Lochem gingen 43 tuinliefhebbers met de auto op weg naar Buitenplaats "De Wildenborch". De historie van (ooit) het kasteel en de omgeving kregen we op papier uitgereikt. Buiten stond tuinman Bart v.d. Schoot ons al op te wachten. In zijn korte inleiding vertelde hij o.m. dat het geheel al sinds 1781 eigendom is van de familie Staring. Hierna konden we onder de stralende zon de fraaie achterkant van het kasteel met meer terrassen en de daarbij behorende deeltuinen met mooie vijverpartijen bekijken. We genoten van de schitterende doorkijkjes en de bijzondere bomen, zoals de half omgevallen libanonceder, catalpa en moerascypres. Indrukwekkend was de enorme, ruim 200 jaar oude beukenberceau. Het is natuurlijk heel bijzonder dat de dichter Mr. A.C.W. Staring zelf de ontwerper van dit prachtige park tot in de verre omgeving is geweest.
Momenteel is "De Wildenborch" ondergebracht in een familiestichting en op dit moment wordt het bewoond door achterkleindochter Jennine v.d. Plassche - Staring.
Bij onze tweede tuin, ongeveer 1 km vanaf " De Wildenborch " werden we hartelijk ontvangen door Peter en Sietske Spaans. Tijdens de lunch werden we getrakteerd op koffie, thee en fris.
Peter vertelde in zijn inleiding dat hij samen met zijn vrouw vanaf 2001 bezig is om de tuin, welke ontworpen is door de vorige bewoner Ton van Rijsbergen, naar eigen wensen in te richten. Hierna konden we genieten van de prachtige borders, de oude lindenberceau en het bos.
Onze derde tuin lag schuin tegenover het huis van de familie Spaans. Ook hier werden we, nu door Karin Umbach en haar dochter Verena warm ontvangen. Onder het genot van een glaasje fris met cake en uitkijkend vanaf het terras over het unieke meer genoten we enorm met z´n allen van dit plekje onder de zon. Het huis staat op een heuvel met rondom prachtige bloemen.Ook bijzonder was de rondgang door het bos, waarbij dochter Verena, beeldend kunstenaar van beroep, ons haar schilderijen op fraaie manier tentoon stelde.
Hierna gingen we met z'n allen naar Joppe bij Gorssel, waar we omstreeks 17.00 uur aankwamen op de "Huzarenhof". De ontvangst door de heren Jaap v.d. Wal en René v.d. Mijden was even plezierig.
Terwijl wij genoten van een glaasje wijn/fris vertelde Jaap hoe het allemaal was ontstaan.
Deze beide tuinliefhebbers zijn er in 5 jaar tijd in geslaagd om een schitterend geheel van hun tuin te maken, waarbij zowel de borders als mede de verschillende terrassen samen met het huis in de juiste harmonie samensmelten.
We konden nog lang nagenieten van het door hen zelf opgezette en door "De Border " uitgewerkte tuinplan.
Ik denk dat we Jaap en René als zéér perfectionistische tuinfreaks kunnen omschrijven en dat ze hun tuin met liefde onderhouden. In één woord schitterend.
Bij het Bosrestaurant van de familie Stormink konden we met z'n allen de inwendige mens versterken. Buiten onder de bomen in de bostuin deden we ons tegoed aan een heerlijk voorgerecht, warm- koudbuffet, als mede een nagerecht.
We kunnen terugkijken op een heel fraaie afsluiting van het tuinseizoen.
Een bijzonder woord van dank wil ik, mede namens alle reisgenoten nog richten aan het organisatie comité.
Ik wens iedereen nog een heel fijne vakantie en wat mij betreft tot een volgende keer.
WORKSHOP KERSTDECORATIE.
woensdag 7 december 2005.
Verslag: Prudy Dubbeldam, Enschede.
Met z'n drieën: Ellis, haar dochter Alida en ik reden we woensdag 7 december via Haaksbergen naar Vreden in Duitsland.
Vooral ook door de uitstekende routebeschrijving van gastvrouw Ria waren we royaal op tijd. Vreden is een mooi plaatsje en we begrijpen best dat de familie Winkelhorst speciaal daar is neergestreken na de vuurwerkramp in Enschede. Hun nieuwe verblijf is een verbouwde Gaststätte uit 1869 met de mooie naam "Sattelkammer". Het rijke verleden was vooral van binnen goed te zien met een prachtige open haard met een houtvuur, waarvoor twee alleraardigste waakhondjes zich koesterden.
Onder de koffie met kerststol en -bonbons was het al zó gezellig dat we voor de rondgang onder leiding van dochter Caroline en pa Ton moesten worden aangespoord.
Ton Winkelhorst is eigenaar van de bloemenzaak "De Eeuwige Lente", die nu in Enschede in de Molenstraat 5 nabij het station in Enschede is gevestigd.
Wij waren met de anderen al snel verdiept in ons werkstuk op een gouden onderbord. Gaande de werkzaamheden kon je het kunstwerk voller en voller zien worden. De basis van mijn stuk vormde een prachtige jasmijn in knop die door de takken van de kronkelhazelaar werd geleid. Ik was heel blij met het resultaat en het staat nu te pronken op de tafel in mijn achterkamer.
In de pauze werden we onthaald op koffie, thee en fris en na afloop bekeken we de vele "eigenwijze" kerstdecoraties waarna we nog genoten van een glas lekkere wijn, vergezeld van heerlijke hapjes.
Al met al hebben we in Vreden aan de Ellewick 22 een zeer geslaagde middag gehad, waarvoor hartelijk dank aan de familie Winkelhorst.
Niet op de laatste plaats willen wij zeker ook de dames Lindy, Ina en Margareth hartelijk bedanken voor de mooie afsluiting van het geweldige TUINJAAR 2005.
En natuurlijk zijn we, hopelijk allemaal in goede gezondheid, van de partij in weer zo'n mooi tuinjaar van Tuinkring Twente in 2006.
| Terug | Inhoudsopgave |