VERSLAGEN SEIZOEN 2017 / 2018








Inhoud


De Tuinkring Twentejaren 2017 en 2018

Vanaf 2001 zijn alle gebeurtenissen, alles wat georganiseerd werd, door steeds een ander Tuinkringlid vastgelegd. De eerste jaren las je de verslagen in een boekje dat elke decembermaand verscheen. De laatste jaren: 2011-2012, 2013-2014, 2015-2016 en nu ook 2017-2018 zijn ze gebundeld in een twee-jaren boekje omdat het lidmaatschap ook twee jaren omvatte. En vanaf nu verschijnen de verslagen zo spoedig mogelijk na de reis op onze site! Iedereen kan dan zelf kiezen of en hoe ze worden opgeslagen. Een logische ontwikkeling vinden wij. Tijd winnen is met de jaren belangrijker, ook voor de organisatie.
Door deze laatste tropische zomer verviel het reisje naar Duitsland: nooit eerder gebeurd. Want het landschap en àlle tuinen waren minstens deels verdroogd. Dus bijna zeker (je weet het maar nooit) wordt ditzelfde reisje het eerste reisje in 2019.
Hopelijk genieten we dan weer, als te lezen is in deze verslagen. Zo fjn dat er nooit een tekort aan belangstelling is! Daarom rekenen we ook weer op jullie in het komende jaar. Dat geeft ons namelijk de reden om door te gaan!
Wordt ook geinspireerd door deze verslagen! Ga er eens rustig bij zitten!


1. dinsdag 11 april 2017: Schöppingen
Verslag door Marianne de Lenne, Haaksbergen.

2. donderdag 17 mei 2017: Achterhoek-oost
Verslag door Ineke de Winkel, Joppe.

3a. wo 14 juni 2017: vertrekdag naar Yorkshire
Verslag door Hermien Bannink, Barchem.

3b. do 15 juni: 2e dag Yorkshire
Verslag door Carla Meulman, Enschede.

3c. vr 16 juni: 3e dag Yorkshire
Verslag door Rita Schrameyer, Ahaus.

3d. za 17 juni: 4e dag Yorkshire
Verslag door Frédérique Briët, Zevenhuizen.

3e. zo 18 juni: 5e dag Yorkshire
Verslag door Willem Duitshof, Breedenbroek.

3f. ma 19 juni: Laatste dag Yorkshire
Verslag door Hermien Bannink, Barchem.

4. woensdag 13 december 2017: Decembertocht
Verslag door Henny Verbeek, Haaksbergen.

5. woensdag 14 maart 2018: Nieuw Tuinjaarsavond
Verslag door An Dieters, Hengelo Ov.

6. vrijdag 22 juni 2018: Tocht op Twickelergrond
Verslag door Trui Bastiaans, Uden.


Heel veel dank aan deze genoemde en geroemde auteurs voor hun prachtige verhalen en aan alle fotografen Heel veel dank aan bovenstaande auteurs die zonder morren het verzoek tot beschrijven van zo’n TT-dag (hoeft maar één keer) aanvaardden. Maar ook veel dank aan hen die zo’n plezierig gezelschap waren tijdens onze tochten. We weten van mensen die door droeve omstandigheden niet (meer) deel kunnen nemen. We hopen dat dit boekje hen toch plezier doet.
Voor het eerst rijden we niet in juni maar in augustus naar Engeland! Onze reisleider Piet reisde dit jaar augustus deze reis voor met een andere groep. Op zijn sterke advies rijdt onze bus dan door East Anglia, voor de zesde keer naar Engeland. Die tuinen daar: zo bijzonder!!
Wie weet, zien we elkaar terug op een mooie dag, al dan niet een Tuinkringdag.
We wensen iedereen gezondheid, ook dankzij tuinieren (maar niet te fanatiek! Gevaarlijk!).
Alle goeds en succes voor 2019 gewenst en natuurlijk:
Graag tot ziens!

Trudy Welman en Lindy van Wezel
Leiding vrijwilligersorganisatie Tuinkring Twente.

Inhoudsopgave

Schöppingen

Dinsdag 11 april 2017.
Verslag: Marianne de Lenne, Haaksbergen.


Om kwart over twaalf zijn we uit Haaksbergen vertrokken in enkele auto’s en het weer was die dag geweldig. De weg naar Schöppingen ging via Buurse, Alstätte, Wessum en Ahaus. Heerlijk om zo rustig te rijden over landwegen, door kleine dorpen en het uitzicht was prachtig. Alles in frisgroene kleuren en de lente-kleurschakeringen van de bomen waren al weer zichtbaar.

Ons eerste doel: De Sint-Brixiuskerk in Schöppingen.
Het is een parochiekerk (R.K.) en op een Saksische vluchtburcht gebouwd, waar eerder ook recht werd gesproken. Deze kerk stamt uit het jaar 805 en rond 1100 vond er nieuwbouw plaats met de massieve toren. In 1230 werd de toren met een verdieping voor de klokken verhoogd en kreeg toen de huidige vorm met de trapgevels. Tijdens de Münsterse stichtsvete in 1453 brandde de kerk af, tot op de toren en buitenmuren na. Het kerkgebouw werd als twee-schepige gotische hallenkerk gebouwd. Tegen het einde van de 19e eeuw werd besloten de kerk af te breken en te vervangen door een neogotisch gebouw met een 75 meter hoge toren. Ter gelegenheid van het 1150 jarig jubileum in 1988 werd de kerk zowel van binnen als van buiten gerestaureerd.

Het bezoek aan deze kerk was vooral voor het beroemdste kunstwerk, het geschilderde drieluik.
Maar voordat je de kerk betreedt kom je eerst langs een prachtig bronzen beeld van een vrouw met kruik.
In de kerk zie je het drieluik “vleugel-altaar”, het behoort tot de belangrijkste werken van de laatgotische schilderkunst in Westfalen. Vreemd is dat de maker onbekend is. Getoond worden de belangrijkste gebeurtenissen van de heilsgeschiedenis: de menswording en de verlossing.
In het koor zijn nog fresco’s van apostelen en profeten geschilderd in de periode 1512-1520. Verder staan er prachtige houten beelden en wandpanelen.
Een kerk met een rijke historie en beslist de moeite waard om bezocht te hebben.

Ons tweede doel: Bezoek aan Werner Reinermann.
De gastheer ontving ons in een super-paassfeer. In zijn werkruimte hing het vol met gekleurde eieren in verschillende groottes. Een indrukwekkend schouwspel om naar de kijken. Op de tafels stonden doosjes eieren die Werner met o.a. acrylstiften zelf in geometrische patronen beschilderd heeft. Onder het genot van een kopje koffie/thee met lekkers vertelde Werner enthousiast over zijn bezigheden als kunst verzamelen en irissen kweken. Zijn irissen vielen vaak in de prijzen.

Daarna kregen we een rondleiding door zijn grootouderlijk huis, waar hijzelf nu woont. Een grote oude stadswoning uit de vorige eeuw waar weinig aan is veranderd. Met veel kleine vertrekken, hoge plafonds en met een smalle gang naar de voordeur. Voor mij was dit mijn eerste kennismaking met deze man in zijn woning. Fascinerend: een woning die vol hing met schilderijen, beelden, bewerkte houten doosjes en snuisterijen. Bij alles had Werner wel een verhaal. De thema’s van de schilderijen hadden naar mijn idee veel te maken met de mensheid in de breedste zin. Dood, verderf, spot, seksualiteit en liefde. Maar ook met stadsgezichten en zijn geliefde irissen. Het was al met al een boeiend bezoek wat bij mij nog lang is blijven hangen.

Als laatste gingen we naar het Rosenzentrum Westmünsterland aan de Schöppingerstrasse in Rosendahl. De weg van Schöppingen naar Rosendahl was een genot om te rijden. Smalle weggetjes, vergezichten, glooiend landschap met veel oude boerderijen. Of de tijd had stilgestaan.

Het Rosenzentrum was vooral gespecialiseerd in Engelse Austin-rozen. Fantastisch om te zien al zagen we nog geen bloei. Er zijn meer dan 600 soorten en het centrum biedt info over kweken van rozen op alle niveaus: van beginneling tot profi. Een genot om hier, als ook in de bloemenwinkel rond te lopen. Ook de koffie en de Deutsche Kuche in het Garten-café smaakten voortreffelijk. Voor de liefhebber van Engelse rozen een must om dit centrum eens te bezoeken!

Na een middag vol met vele verschillende, mooie, excentrieke, historische en geurende indrukken zijn wij weer veilig teruggekomen in Haaksbergen. Een dag die de moeite waard was en die ik niet graag gemist zou hebben.

Inhoudsopgave

Achterhoek-oost

Donderdag 17 mei 2017.
Verslag: Ineke de Winkel, Joppe.


Op een prachtige woensdag ontmoetten wij elkaar op de parkeerplaats van het zwembad in Neede, vanwaar wij met onze groep naar de tuin van Bouke en Gerda Veltman zouden lopen. Bouke geeft al jaren mede leiding aan de Tuinkring.
Stipt om 08.45 uur was Bouke bij ons, en na een klein eindje lopen stonden wij plotseling voor een prachtig natuurgebied, grenzend aan de tuin van Bouke. Hij vertelde dat hij dit stuk grond, van ongeveer 1ha., in 2008 als landbouwgrond had kunnen kopen. Er gingen 4 jaren overheen voordat hij de vergunning kreeg om van dit terrein een natuurgebied met vijver te maken... (Ambtelijke molens).
Het is een grote vijver/poel geworden, een heerlijke plek voor allerlei vogels.
Prachtig was het om een zwaan op het nest te zien zitten! De plek was omringd door vele bomen, vooral wilgen.

Wij liepen verder naar Bouke’s huis en kwamen als eerste langs zijn groentetuin. Daarna kwamen wij op een prachtige open plek, gras, omringd door hoge bomen, waarin wij verwelkomd werden met allerlei lekkers: koffie, thee en cake. Een heel rustgevende plek; we zaten er heerlijk. Bouke vertelde dat Gerda en hij hier in 2000 zijn komen wonen, het huis grondig verbouwd hebben en daarna de tuin hebben aangepakt. Het was een boerenland, mais en weilanden, maar liefst 7000 m2 groot!

Naast het huis was een kruidentuin met heel veel soorten. Voor en opzij van het huis borders, waar helaas nogal wat vorstschade was te zien. Om het huis was het meer een “aangelegde” tuin - met stromend water - maar langs de rand van de tuin liep een pad, en daar zag het er heel natuurlijk uit. Ook het wat glooiende karakter vergrootte dat.
Overal kon je naar het omliggende land kijken. Heel knap om dit op deze manier aan te leggen. Vanaf de plek waar wij koffie dronken, konden wij nog net tussen de bomen een boomhut zien staan, waar Bouke uitzicht had op het natuurterrein en ondertussen kon mijmeren!
Een nieuw plan, nog in uitvoering, is het maken van een labyrinth, maar dat vergt tijd... Dus daar moeten wij nog even op wachten!

Wij carpoolden naar de volgende tuin, d’n Uuthook, van Benny en Diny Schepers, aan de Morshoek in Ruurlo (de Tom-Tom deed goede zaken in dit buitengebied...).
Benny vertelde dat hij in 2001 had besloten met zijn boerderij op te houden. De koeien en varkens werden verkocht en hij ging als hovenier aan de slag. Van zijn hobby zijn werk gemaakt! Er was eerst alleen een kleine tuin, voor het huis, met gras en aan weerszijden borders. Ook hier veel vorstschade.
Van het boerenerf werd in gedeelten een tuin gemaakt, en wat voor één! Vanuit de voortuin leidde een slingerpad, met vooraan vaste planten en daarachter struiken/bomen, ons naar de kas en groentetuin. In de kas zagen wij de tomatenplanten al in bloei staan (vroeg!) en ook stonden er vele dahlia’s in potten klaar om gepoot te worden. Alle soorten keurig gelabeld! Vervolgens kwamen we in het achterste gedeelte van de tuin, waar Benny in 2016 een enorme natuurvijver heeft aangelegd. De kanten waren begroeid met groot hoefblad, gunnera en vele wilde margrieten. Er waren zelfs wilde orchideeën!. Langs de randen van de tuin waren borders aangelegd, afgewisseld met de nodige struiken. In de boerenschuur had Benny een verzameling van oude gebruiksvoorwerpen -uit grootmoederstijd- uitgestald.
Benny had een grote collectie agapanthussen verzameld. Als die allemaal in bloei komen in de loop van de zomer, zal het een prachtig gezicht zijn! Maar wat een werk om dagelijks al die potten van water te voorzien......Petje af voor deze bevlogen tuinliefhebbers!

Hierna gingen wij naar de tuin van Dineke Brethouwer aan de Buitenvelderweg 2 in Ruurlo. Een prachtige authentieke boerderij, “De Valk” , met een 5000 m2 grote tuin!
Een blikvanger was de etagère die vol stond met zo’n 30 terracotta potten met gele violen; ik vond het een prachtig gezicht.
Bij Dineke gingen wij met z’n 24-en de lunch gebruiken en daar waren wij ook wel aan toe inmiddels! Links van het huis was een geweldig groot grasveld, waar, in een hooiberg, een grote tafel was gebouwd, waaromheen 20 mensen konden zitten.
Heerlijk in de schaduw! Vlak daarbij had Dineke nog een plek gemaakt voor de zonaanbidders....
Tijdens de lunch (wat werden wij verwend met allerlei lekkere dingen) vertelde Dineke dat zij -na het overlijden van haar man- dit huis had gekocht. De vorige eigenaren waren “paardenmensen” en het erf, zo’n 5000 m2, bestond dan ook grotendeels uit een paardenbak met weilanden. Slechte grond, m.n. in de paardenbak.
In de verdrietige tijd na het overlijden van Dineke’s man, kon zij zich storten op het uittrekken van het vele onkruid. Een werkje dat een goede afleiding bleek te zijn.
In de winter die daarop volgde, vroeg zij Harry Esselink een ontwerp te maken voor de tuin. Vervolgens heeft zij alles zelf ingeplant. Wat een klus moet dat geweest zijn...
Nadat wij onze buikjes rond hadden gegeten, liepen wij een rondje door de tuin, heel veel borders met vaste planten en grassen. Dineke houdt van veel kleuren en als over een poosje de tuin in bloei komt, zal het dan ook heel kleurrijk zijn. Vooral met de vele dahlia’s en bloeiende grassen, is het aan het eind van de zomer een lust voor het oog.
Maar dit was slechts het begin! Er was nog veel meer tuin, achter het huis, en aan de andere zijkant van het huis....
Achter het huis waren vakken met buxus, waarin nieuw gras gezaaid was (dringend behoefte aan regen).
Een prachtig uitzicht van hieruit, over het naastliggende weiland met schapen. Opzij van het huis was een vijver gemaakt, ook weer overal gras met borders erlangs. Het hield niet op... In de hoek van de tuin stond nog een authentiek bakoventje, dus als Dineke zich ooit gaat vervelen...
En dan stond er ook nog een Engelse kas, vol met allerlei soorten geraniums.
Zij is voorzitter van de pelargonium-vereniging en dit is een hobby waar zij graag op zondag haar tijd aan besteedt! Er was nog een hoekje met bessenstruiken op stam, wat aardbeien, en veel potten met violen.
Wat een energie moet zij hebben om dit allemaal bij te houden. Wij waren er van onder de indruk.
Dineke zwaaide ons uit en wij gingen op weg naar kwekerij De Botterhutte in Halle.

Bij de kwekerij wachtte Gerrie Veenstra ons op en verwelkomde ons.
Hij verkoopt bijzondere planten en veel soorten hosta’s. Over iedere plant kan hij de specifieke eigenschappen vertellen. Interessant!
We keken in z’n tuin rond en ontdekten vele aparte planten, o.a. Heuchera met camelkleurig blad. Hij vertelde dat hij soms planten via internet te koop zet en, voordat hij ze zelf thuis heeft, alweer verkocht heeft!
Nadat de nodige planten waren ingeslagen, vertrokken wij naar de laatste tuin, en wel in Breedenbroek.
Yvonne en Wim Duitshof kochten in 2003 de oude boerderij ‘t Meihoes aan de Terborgseweg 19. Het terrein is 1,5 ha groot, en was door de vorige eigenaren in gebruik als akkerbouwland (mais) en weilanden. Wim en Yvonne woonden daarvoor in een huis met een kleine tuin...
Maar zij besloten hier wat moois van te maken. Wat Yvonne bedacht, kon Wim maken. Heel handig bij zo’n project. Ze riepen de hulp in van een landschapsarchitect, die met hen samen de hoofdcontouren vastlegde. Het terrein werd geheel opnieuw ingericht.
Aan de voorkant werd een enorme natuurtuin gemaakt met een grote poel.
Het omliggende terrein werd ingezaaid met wilde bloemen. Een geweldig mooie plek.
Wim had allerlei kunstwerken gemaakt van corten-staal (geroest ijzer in gewoon Nederlands). Wij zagen de kipjes daar scharrelen; wat hebben die een mooi leven daar!
Aan de zijkant van het huis allerlei borders, een rozentuin en een kleine moestuin.
De tuin werd nog 2-maal uitgebreid: het eerste stuk werd als heestertuin ingericht, met als uitgangspunt de imposante oude eik. Van daaruit een prachtig gezicht op de tuin richting huis.
Het resterende weiland moest er ook aan geloven en werd ook ingepoot met heesters, bomen en plantvakken in de vorm van zonnestralen; voor ieder kleinkind een plantvak!
In dit gedeelte ook veel stapelmuurtjes. ….en heel mooi: heel veel bloeiende alliums!!
Het is onmogelijk alles in een keer te bekijken, zoveel is hier te zien.
In het tuinhuis werden wij -moe van alle indrukken- gelaafd met koffie/thee of wat anders. Allemaal lekker!
Tegen vijf uur vertrokken wij van deze prachtige plek. Ongelofelijk wat deze tuinliefhebbers van dit boerenland hebben gemaakt!
Al met al was het een prachtige dag, zeer de moeite waard. Dank aan allen die deze dag mogelijk hebben gemaakt!

Inhoudsopgave




DE YORKSHIRE-REIS

De vertrekdag, wo 14 juni 2017
Verslag: Hermien Bannink, Barchem.

Van Haaksbergen naar Yorkshire (en weer terug). Spannend, spannend. Nog nooit eerder zoiets mee mogen maken, dus vol verwachting klopte ons hart. Opstappen in Haaksbergen om half drie, waar een groot deel van de groep ruim, heel ruim van tevoren aanwezig was. Want de bus wacht niet en tijd is tijd, dat hadden we gelezen en in onze oren geknoopt.
Ja ja, vandaar dat de reisleiding zich op het laatst wel heel erg had moeten haasten.
In Apeldoorn stapte de rest op, op vier personen na: moeder-dochter die voor de boot entree stonden en een echtpaar dat in Engeland zou instappen.

Waarna chauffeur Paul aan zijn praatje kon beginnen en ons welkom ging heten.
Het leek en het bleek een heel gezellige reis te worden.
Onderweg werd ons ook nog een appeltje voor de dorst aangeboden en bij stralend weer en dito humeur, konden wij uit de Rotterdamse haven vertrekken.
We gingen met ongeveer 1300 personen!!! eten en slapen op een, of eigenlijk in een heel mooie Ferry, de “Pride of Rotterdam” genaamd.
Nee hoor, onze Tuinkringgroep bestond uit zo’n veertig dames en heren.
De boot was bemand door een vriendelijke bemanning, afkomstig uit hoofdzakelijk de Filippijnen.
En vriendelijkheid draagt altijd bij aan een mooi begin van een vakantie.
Toch?

Inhoudsopgave

DE YORKSHIRE-REIS.

De tweede dag, do 15 juni 2017.
Verslag: Carla Meulman, Enschede.

Na een voor mij vrij eenzame start als nieuweling en alleengaande de eerste dag, maar gelukkig wel na een goede nachtrust, wachten we maar eens af wat de tweede dag zal brengen.

Het weer is super, zeker voor Engelse begrippen. We zijn uiteraard al zeer vroeg op pad omdat we al vroeg van boord zijn gegaan. Dus na het ontbijt zitten we echt om acht uur Engelse tijd al kant en klaar in de bus.
Paul onze chauffeur weet heel veel van Engeland en tuinen, zijn specialiteit is nl. tuinenreizen. We gaan eerst als verrassing nog over de Humberbridge, een prachtige imposante brug.
We halen onze laatste deelnemers op, Ocke en Norma, die helemaal vanuit Spanje zijn komen vliegen en al hebben overnacht in Hull.

Onze eerste tuin is Renishaw Hall, zij hebben al veel prijzen behaald en zijn Garden of the year 2015 geworden. Na een uurtje arriveren wij daar en er is niets teveel gezegd.
Renishaw Hall is een imposant gebouw omringd door prachtig aangelegde perken vol met pioenrozen in alle mogelijke kleuren en aparte bloemen. Nooit geweten dat er zo veel soorten bestonden.

Ook de rozen zijn rijk vertegenwoordigd. Aangezien ik geen pioenrozen en zeer weinig rozen in mijn eigen tuin heb, weet ik absoluut niet wat alle namen zijn.
Rondom mij hoor ik allerlei mensen strooien met moeilijke latijnse termen.
Je zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen. We hebben ogen tekort om al dit moois in ons op te nemen. Het uitgestrekte landgoed heeft ook prachtige rustige groene velden waar solitair geplante bomen de blikvangers zijn.

Wat trouwens opvalt, zijn de enorme afmetingen van alle planten. Wat bij ons bijvoorbeeld zo’n halve meter hoog is, is hier al gauw het dubbele. Iedereen slaakt constant weer kreten over dit fenomeen.

Maar....... ook hier zijn slakken (gelukkig, wij zijn niet de enigen die met deze veelvraten zijn opgezadeld), want de hortensia’s vertonen ook tekenen van een regelmatige maaltijd van deze glibberige beestjes.

Na een “snelle” kop koffie gaan we op weg naar Newby Hall in Ripon. Het is ondertussen wel tijd om iets te eten, dus de meesten van ons starten met een korte lunch. Tja, buitenlucht maakt hongerig.
Er bevindt zich ook een permanente poppenhuistentoonstelling (mooi scrabblewoord!) in een vleugel van het restaurant. Degenen die dit deel hebben bezocht, zullen verrast zijn geweest door de enorme collectie, variërend van smaakvol tot behoorlijk druk, propvol en kitscherig.

De tuin is een lust voor het oog! Wat een enorme pracht aan verschillende planten en bloemen. Er staan hele velden met aparte etage-primula’s die rond een vijver zijn gegroepeerd en die we overal weer tegenkomen. Het is een vrij bonte uitstalling, maar wel smaakvol en oogt vrolijk.
Er is ook een geheel roze tuin, de tuin van Silvia (misschien dat er een Silvia bestond die altijd roze kleding droeg??), waar zo’n beetje alle bloemen roze gekleurd zijn. Je moet ervan houden.
Wat ook opvalt is de enorme variëteit aan tuingeraniums. Die tieren overal weelderig.
Ook prachtige grote stenen potten, banken en beelden verfraaien deze tuin.
De lange laan met aan beide kanten gigantische borders is een enorme blikvanger. Ook hier valt op dat de afmetingen van alle planten enorm zijn. Hebben die Engelsen misschien net als Asterix en Obelix een of ander toverwater dat zij hier toedienen aan de planten? Het is echt niet normaal meer.

Maar de tijd dringt en wij gaan snel op weg naar de volgende locatie, Studley Royal Park. Na een uurtje rijden zijn we er en gezien de kort beschikbare tijd, gaan we in een flink tempo op weg.
Reisleider Piet voert de groep aan en heeft er een dusdanig tempo in dat de meesten van ons al na een minuut of vijf afhaken. Wij willen af en toe even rustig kunnen kijken en de fotografen onder ons willen een kiekje maken. Nou........als je in het kielzog van Piet wilt blijven lopen, kun je dit vergeten. Een aantal haakt al na de gigantische overblijfselen af en keert terug.
Het is een immens complex met gebouwen waar 800 monniken hebben gewoond. Je vraagt je constant af hoe dit in ‘s hemelsnaam gebouwd is.
Maar dit is niet het enige, want er bevindt zich een enorm gebied met water, vijvers en groene velden bij deze historische plek uit de twaalfde eeuw.
De diehards onder ons lopen zonder morren door langs de pràchtige strak aangelegde waterpartijen en geweldige uitzichten. Maar voor een aantal is deze “wandeling”, (het leek meer een vierdaagse tocht!), toch wat te ambitieus. Zij blijven achter op een terras en worden daar later netjes door een auto opgehaald. De groep is weer compleet.
Wij begeven ons daarna met flinke snelheid richting ons hotel, het Best Western 4* Plus Cedar Court Hotel in Bradford. Onderweg zijn enorme velden met rogge waar felrode papavers in bloeien. Het landschap is licht glooiend en er staan overal schapen. Niet voor niets is dit een gebied waar veel wol wordt geproduceerd en waarschijnlijk ook schapenboutjes.

Moe en hongerig storten wij ons op het diner. De Engelse keuken staat al niet bekend om zijn culinaire kwaliteiten en dat wordt hier wel bevestigd.
Direct na het diner gaat iedereen gauw naar bed, want morgen wacht ons weer een nieuw programma.

Hopelijk ben ik niet teveel vergeten en het is natuurlijk onmogelijk om alle planten, struiken en bomen bij naam op te gaan sommen.

Inhoudsopgave

DE YORKSHIRE-REIS.

De derde dag, vr 16 juni 2017.
Verslag: Rita Schrameyer, Ahaus.

Gestärkt durch das herrliche englische Frühstück machen wir uns heute auf den Weg nach Harrogate um Harlow Carr Garden zu besuchen und am Nachmittag York zu besichtigen.
Während der Busfahrt erzählen einige von ihren eigenen Gärten. Norma berichtet, dass sie ganz besondere Baumarten für ihren Garten ausgewählt hat. So pflanzte sie im Eingangsbereich einen sogenannten Cookjesbaum, der eine ganz besonders einladende Wirkung hat, denn er riecht nach Spekulatius. Piet als Experte für Nadelgehölze erzählt von seiner Arbeit und er erklärt uns die besondere Art der Samenbildung bei Nadelbäumen. Er gibt uns einige Informationen zum Garten Harlow Carr.
Das heutige Gelände des Gartens gehörte zu einem Hotel und Badehaus, das Henry Wright im 19th. Jahrhundert erbauen ließ. Harrogate ist zu dieser Zeit ein beliebter Kurort.
Bereits um 1571 entdeckt man eisen-und schwefelhaltige Quellen, sodass sich die Gegend um Harrogate zu einem beliebten Naherholungsgebiet entwickelt.
Der Garten Harlow Carr gehört seit 2001 zur Royal Horticultural Society. Aber schon über sechzig Jahre gestalten und pflegen viele Gärtner und Gärtnerinnen diesen Garten, denn er wurde bereits 1950 öffentlich zugänglich. Einer der berühmtesten Gärtner ist Geoffrey Smith. Neben seiner 20jährigen Tätigkeit in Harlow Carr Garden schreibt er Gartenbücher und ist einer der ersten, der sowohl im Radio als auch im Fernsehen eigene Gartensendungen leitet. Beim Betreten des Gartens liegt „Harlow Carr“ vor uns wie ein großes Gemälde. Beete mit farbenprächtigen Blumenarrangements liegen wie Inseln in der großen grünen Rasenfläche im Hintergrund Wald. Diese beiden Bereiche werden durch einen Bachlauf voneinander getrennt. Dieser Streamside ist das Besondere dieses Gartens. Schon von weitem leuchten die Candelabra Primeln in allen rot und orange Tönen.

Wir gehen am Bachlauf entlang und entdecken immer wieder neue besondere Arten z.B. die blaue Mohnblume (Meconopsis). Hostaarrangements neben zarten Gräsern, das große Schaublatt und unterschiedliche Farne setzten ruhige Akzente zwischen die Farbenpracht und beeindrucken gleichzeitig durch ihre Größe und Form. Die Zeit reicht nicht den großen Bereich Woodland zu erkunden, so sehen wir uns den prächtigen Küchengarten an und machen eine kleine Pause in der Nähe des alten Badehauses an Bettys Tea House. Wir verlassen den Garten durch das Plant Centre und sind beeindruckt von der Gestaltung dieses Gartens.
Mit dem Bus geht es weiter zu unserem nächsten Ziel. Auf dem Weg erzählt uns Piet von der wechselvollen Geschichte der Stadt York.
York ist vor fast 2000 Jahren von den Römern gegründet worden. Als die Wikinger Mitte des 9.Jh.‘s die Stadt eroberten erhielt die Stadt den Namen Jorvik.
Das mittelalterliche Stadtbild von York ist gut erhalten. Unser Bus parkt etwas außerhalb und wir machen uns auf den Weg die engen mittelalterlichen Gassen der Altstadt zu Fuß zu erkunden. Während Piet mit einer Gruppe direkt in die Stadt geht, starten wir unseren Rundgang vom Stadttor Bootham Bar zum Stadttor Monk Bar auf der historischen Stadtmauer, denn der alte Kern der Stadt ist fast komplett von der Stadtmauer umschlossen und begehbar. Von hier oben haben wir einen wunder-baren Blick auf die Häuser der Stadt mit ihren liebevoll gestalteten Gärten, die bis an die Stadtmauer grenzen. Dabei haben wir das Wahrzeichen der Stadt- die gotische Kathedrale York Minster- im Hintergrund immer im Blick. Am Stadttor Monk Bar verlassen wir die Stadtmauer.

Nach einer kurzen Rast in einem kleinen typisch englischen Pub machen wir uns auf den Weg zum Treffpunkt zur Kathedrale. Dabei kommen wir an einem mittelalterlichen Fachwerkhaus vorbei dem St. William’s College. Dort wohnten im Mittelalter junge Priester, die gegen Bezahlung für die Seelen anderer in der Kathedrale beteten. Zeitweise war dort auch die Münze und eine Druckerei untergebracht.
Gemeinsam mit der ganzen Gruppe betreten wir die Kathedrale und sind von dem großen lichtdurchfluteten Raum überwältigt. Die Kathedrale ist 175 m lang und 32 m hoch. York Minster ist die größte gotische Kirche nördlich der Alpen. Beeindruckend sind die hohen Säulen und das wie ein Tuch darüber gespannte Gewölbe. Leider können wir uns nur kurz im Chorraum mit dem geschnitzten Chorgestühl und der reich verzierten Orgel aufhalten, da dort eine Chorprobe stattfindet. Aber auf unserem weiteren Rundgang begleitet uns die Musik und trägt mit dazu bei, dass diese Kathedrale einen ganz besonderen Eindruck hinterlässt.
Auf der Rückfahrt zum Hotel berichtet Lindy von der Gründung des Tuinkrings Twente und den vielen unterschiedlichen Reisen, die sie bisher organisiert hat, oft begleitet von Piet als Reiseführer und erst jetz mit Paul unserem Busfahrer.

Inhoudsopgave

DE YORKSHIRE-REIS.

De vierde dag, za 17 juni 2017.
Verslag: Frédérique Briët, Zevenhuizen.

Mmmm… English breakfast. Lekker en gezond, hoewel sommigen dat betwisten door de vette bacon, worstjes en gebakken eitjes enz..Snel de bus in. De dag belooft warm te worden....
Vol verwachting naar “glorious” Castle Howard. Je ogen rollen uit hun kassen als je de grootheidswaanzin van deze Howard-familie in dit kasteel ziet. Ik zag alleen de benedenverdieping en dat is al meer dan genoeg om elkaar kwijt te raken. De echt Brits geklede dames geven ons vriendelijk uitleg en geschiedenisles. Een man achter de balie in super-uniform met stiff upperlip maakt grapjes en Lindy moet daar hartelijk om lachen. Zij noemt hem zelfs een gentleman...nou..
Misschien een nieuwe naam voor een prachtige zacht-roze, heerlijk geurende roos: „FlirtyLindy“?

Het is allemaal wat gehaast en veel, dus bij de Fitzroy Room wat water en een overheerlijk stuk chocoladecake gehaald. Buiten genuttigd, waar langzamerhand iedereen -uit de zon- komt smullen.
Op naar de ommuurde rozentuin (walled garden) waar vroeger helemaal geen rozen geurden (en dat deden ze nu heerlijk!!!) maar waar kassen stonden om groenten te kweken. Met een ingenieus warmte-systeem gestookt met eigen hout. Helaas niet veel gezien van de rest van het immens grote terrein: 1000 ha. Echter: ”no rest for the wicked”, (geen rust voor de slechterik) en hup hup de bus weer in.

Op naar de volgende tuin: Scampston Hall. We beginnen met de lunch, we waren ook zooooo uitgehongerd!! Heerlijke quiche! Ik merk: dit is meer een eetverslag dan een tuin-tour-verslag......

Gelukkig wat minder groots en ook iets volslagen anders: Piet Oudolf deed zijn best met deze tuin. Voor velen van ons niet erg bevredigend, eerder bevreemdend.
Zoals bij alle tuinen stonden ook hier de rozen prachtig in volle bloei. De tuin wordt onderhouden door anderhalve tuinman en een groep vrijwilligers. Het huis is nog in vervallen staat maar kan met veel geld een prachtig optrekje worden.
Maar, je raadt het al: weinig tijd, want we moeten ook nog de uitgestrekte Moors bekijken. Nou, dat was echt genieten!!! Wat een prachtig landschap trok aan ons voorbij.Van mooie met heggen of stenen omheinde weilanden en graanvelden met solitaire bomen erin tot de kale, maar imposante Yorkshire Moors
. Onze buschauffeur Paul werd ook stil en wij konden rustig alles aan ons voorbij laten trekken. Genietend.
Bij het havenplaatsje Whitby stond een ruine van een grote abdij. Dit laatste uitstapje was in alle opzichten een beetje veel van het goede. Moe en hongerig (nou ja zeg) moesten we binnen een half uur weer in de eetzaal van ons hotel zijn voor het diner!!!!! Een mooie en warme dag, vol verrassingen en meer dan genoeg te eten!

Inhoudsopgave

DE YORKSHIRE-REIS.

De vijfde dag, zo 18 juni 2017.
Verslag: Willem Duitshof, Breedenbroek.

’s Morgens zijn we vroeg op, want de koffers moeten gepakt worden en we willen op tijd bij de bus zijn. We genieten voor de laatste keer van een stevig Engels ontbijt en zijn erna gelijk met de hele groep klaar voor vertrek in de bus.
Eenmaal onderweg vertelt Paul dat hij al druk is geweest om een storing met de alarmlichten te verhelpen. Die Paul is een veelzijdig man en bovenal een zeer betrouwbare chauffeur.
We verlaten het graafschap Yorkshire en rijden naar het Peakdistrict. Direct bij aankomst op het eerste adres, Biddulph Grange Garden, wordt er onder strikte instructie van Piet, door Paul een groepsfoto gemaakt.
James Bateman bouwde hier een Victo-riaans huis met tuin. De tuin is in diverse niveaus ingedeeld en heeft verschillende aspecten van tuinen over de gehele wereld. Het geheel maakt op mij een doolhof-achtige indruk. Door de vele hoogteverschillen heb ik na een flinke wandeling mijn ochtendgymnastiek wel weer gehad. Op vele plekken heb je een fantastisch uitzicht op het bijzondere huis. Heel apart was: “The Stumpery”, een grote verzameling boomstronken, langs een hellende wand gestapeld, waarin vele varens groeien. Na nog snel een kop koffie, opgedronken in de schaduw, want het is weer warm, opnieuw de koele bus in.

Na een heel mooie binnendoorrit door het golvende Peakdistrict wordt na intensief directieoverleg (Lindy, Piet en Paul) toch nog een korte tussenstop gemaakt in Buxton. Deze stop is eigenlijk overbodig, want later blijkt dat we deze tijd beter bij de laatste stop kunnen gebruiken! Daar kom je tijd tekort!

Als laatste adres bezoeken we namelijk Haddon Hall. Ook hier weer een geweldig landhuis, fantastisch gelegen aan een rivier, ook weer met vele trappartijen. We worden meteen gedirigeerd naar het restaurant, waar we worden getrakteerd op een overdadige “high tea”. Het smaakt geweldig en nadat iedereen zich te goed heeft gedaan aan al het lekkers gaan we naar de tuin. Veel overgebleven sandwiches worden na afloop verzameld voor de volgende dag.

De tuin binnenkomen is heel indrukwekkend. Je loopt door een groot gedeelte van het leegstaande landhuis naar de tuin. Vele ruimtes van het gebouw kunnen nog bewonderd worden, daaruit kun je de grandeur herkennen. Een ander deel wordt nog bewoond. De tuin is heel bijzonder. Een enorme rozencollectie zie je op de meest merkwaardige plaatsen. Prachtige rozen kronkelen weelderig langs de muren. Het geheel maakt een zeer natuurlijke indruk in combinatie met de vaste planten. Geweldige vergezichten in het verre landschap. In de bijgebouwen bevindt zich ook nog een kapel. Velen vinden dit adres één van de beste locaties van deze reis. Of komt dit door de ‘High tea’?

Weer in de bus, met een sneltreinvaart richting Hull, want de boot wacht niet. Onderweg nog een omleiding, waardoor Paul al zijn ervaring moet inzetten om op tijd te zijn. Gelukkig komen we op de valreep binnen voor het inchecken. Met Engelse precisie worden in de bus alle tickets en paspoorten door de douane gecontroleerd.
Eénmaal aan boord kunnen we al snel aan tafel. Deze keer zit de hele groep gezellig bij elkaar zoals op de heenreis ook de bedoeling was! Er wordt weer volop genoten van het buffet en de drank. Veel ervaringen worden uitgewisseld over de reis en alle andere zaken.
Rond 10 uur is het voor velen bedtijd en worden de hutten opgezocht en is weer een mooie dag ten einde.

Inhoudsopgave

DE YORKSHIRE-REIS.

De laatste dag, ma 19 juni 2017.
Verslag: Hermien Bannink, Barchem.

Zes uur maandag morgen, Böng……vogelgeluidjes en “Good morning, time for breakfast” !
Zucht.
Opstaan, nou ja opstaan, we hadden de matras van het bovenbed op de grond gelegd, dus het wordt haasje over in die kleine hut. Om ons te douchen en ons aan te kleden tot we gereed zijn voor weer een overheerlijk ontbijt.
Waarbij we alvast gaan napraten met Tuinkringgenoten over hoe mooi het geweest was en over wat we hadden gezien en beleefd.
En nu varen we de haven van Rotterdam weer binnen, met de veerboot ‘Pride of Hull’ van P&O.
Daarna naar de bus die zo goed was schoongemaakt door onze chauffeur Paul, dat ook mijn nieuwe schoenen waren verdwenen. Tsja, van plaats verwisseld de vorige dag en toen niet meegenomen de bus uit.
Maar gelukkig vond ik ze op het laatste moment terug in de afvalcontainer, in de haven!
Dan de bus in en op naar Utrecht, waarin het Maximapark een tuin van Piet Outdolf is gesitueerd.
Het is er ronduit prachtig om te zien, hoe hij plantencombinaties samenstelt en daartussen heel natuurlijk de grassen heeft toegevoegd. Het was zeker de moeite waard om daarvoor onze comfortabele en koele bus te verlaten en in de hitte (het was wel tweeëndertig graden !) die tuin te gaan bezichtigen.
Ook waren in het park zo’n tweehonderd Italiaanse populieren geplant, gesponsord door bedrijven of door personen, soms als aandenken.

Dan op naar de Cantharel waar we o.a. afscheid nemen van Piet, onze reisleider die veel, heel veel heeft bijgedragen aan deze reis.
Genietend van koffie met appeltaart daar, is ons plekje wel een beetje warm in de zon, maar goed uit te houden.
Dan de laatste keer de bus in, naar Haaksbergen en ondertussen weer voorzichtig denkend aan onze eigen tuin. Zou het niet teveel verdord zijn, zou de buurvrouw de potten niet te veel of juist te weinig water hebben gegeven? Al met al, zou ons eigen tuintje ons gemist hebben?
Ik denk het toch wel, maar we gaan hem wel weer vertroetelen. Met water en mest en vooral aandacht.
Maar zo mooi als het in Engeland was, wordt het hier niet, wordt het nooit. Hoeft ook niet.

Inhoudsopgave

DECEMBERTOCHT.

Woensdag 13 december 2017.
Verslag: Henny Verbeek, Haaksbergen.

Op woensdag 13 december was het weer tijd voor het “Uitje” met de Tuinkring ...
Gelukkig stond om half negen de bus klaar zodat er niemand natter en kouder hoefde te worden dan persé nodig was....want lieve mensen, wat een wind, regen en ook sneeuw.
In de bus was het meteen gezellig en nadat iedereen (ook Lindy) aanwezig was zijn we op pad gegaan.....eerst nog langs een extra “opstapplaats” bij Deventer en toen met het hele gezelschap naar de meer dan 100 jaar oude “De Roode Hoeve” in Nijbroek.
We kregen het verzoek om niet allemaal tegelijk op de koffie af te vliegen want dan was er te weinig tijd om al het moois en interessants te bekijken....
Dat bleek een goed idee want wat was er veel te zien......alleen de omgeving al met het vele water, knotwilgen en dijkjes.....zo anders dan het Twentse land.
Binnen oa. mooie kunstproducten van hout die Arie zelf ontwerpt en ook gedeeltelijk maakt....
Verder kom je ogen te kort om alles in je op te nemen.....antiek, schilderijen, brocante en nog veel meer.
Iedereen werd getrakteerd op een lekkere kop koffie/thee met een plak cake en peren compôte met ook nog eens een grote toef slagroom.....
Daarna als een haas de bus weer in om naar het mooie stadje Hattem te rijden....We kregen allemaal een plattegrond met de mooiste aanbevelingen erop.
....en .....het regende en regende.....vandaar de gevleugelde uitspraak van Lindy: ”Je kunt natuurlijk ook in de bus blijven” ?????. Dat heeft gelukkig niemand gedaan !!! Ik ben eerst naar de Galerie “2deHansje” gegaan...deze is gevestigd in een oude synagoge.
Als je echt naar kunst op zoek bent is dit geen aanrader. Wat je er wel vindt is prachtige tweedehands kleding met bijbehorende accessoires en schoenen.

We konden zo naar de overkant van de straat om het Voerman Museum binnen te gaan....Daar heb je zowel klassieke als moderne schilderkunst.
Je krijgt ook een indruk hoe Hattem is ontstaan door de archeologische vondsten en zeldzame historische objecten. Van daaruit doorgestoken naar het Anton Pieck Museum.....nog zo’n aanrader...
Het is prachtig te zien hoe dit met veel zorg en aandacht is ingericht en als je de tijd neemt om zittend op een bank naar zijn grote schilderijen te kijken komt het echt bij je binnen.

En dan het mooiste wat ik in tijden gezien en beleefd heb.....De “Art Gallery” van Bruno Barat...
Als je daar naar binnen gaat kom je in een oase van schoonheid en rust.....
Hier zie je schilderijen waar je zo in zou willen verdwijnen.....
Hij kan ook prachtig vertellen over z’n passie voor de kunst dus.....wie tijd heeft...... Hij nam Liesbeth en mij zelfs mee naar zijn woonvertrekken! Het is het beste om eerst te bellen voor een afspraak (veel succes).
Jammer genoeg moesten we ons “losrukken” van de fantastische sfeer en gastvrijheid van Bruno. Ik weet zeker dat ik daar weer naar toe ga met veel meer tijd.
Gelukkig wachtte ons een heerlijke lunch in het Panorama Paviljoen ....het uitzicht... (ondanks mist en regen) mooi! En de verzorging was prima.

Toen iedereen voldaan was zijn we de bus weer ingestapt en naar de Orchideeën Hoeve in Luttelgeest gereden.
Hier toch even de “Rijkunsten” van onze buschauffeur Paul benoemen....wat kan die man door kleine weggetjes en bochten manoeuvreren ......zo knap.....hierbij al een groot compliment....
Toen we aankwamen was het een hele drukte maar we konden al snel doorlopen....gelukkig weer met een plattegrond anders kom je aan het zoeken.....
Prachtige bloemen, planten, vlinders, vogels en nog veel meer..
Was je moe dan kon je makkelijk ergens gaan zitten, had je trek dan was er genoeg gelegenheid om iets te eten/en of drinken.
Natuurlijk moesten we de klok in de gaten houden ....als je te laat was liep je het risico dat de bus weg was....(humhumhum!!!!!)

Als afsluiting zijn we naar de “MALLEJAN” in Vierhouten geweest...Wat was dat gezellig en goed....Een heerlijk 3-gangen diner, dus wat wil je nog meer.

Paul kwam een beetje in tijdproblemen door alle oponthoud. We hopen dat het voor hem geen nadelige gevolgen heeft gehad, anders moeten wij met ons allen maar een goed woordje doen.
Lieve Lindy en Trudy, Wat was het een fijne dag....dank jullie voor de goede organisatie.

Inhoudsopgave

De Nieuw Tuinjaarsavond.

Woensdag 14 maart 2018.
Verslag: An Dieters, Hengelo Ov.

In 2016 voor het eerst de Nieuw-Tuinjaarsavond bezocht. Nu in 2018 wederom genoten van een informatieve en gezellige avond.
Om half zeven in de grote zaal van ‘Het Wapen van Beckum’ ontvangst met koffie/thee met wat lekkers plus een nummertje voor de verloting.
Aan ronde tafels of om de open haard ontstonden al gauw geanimeerde gesprekken. Velen kenden elkaar van reizen o.a. naar Engeland of een van de mooie dagreisjes met de bus. Omstreeks half acht zocht iedereen een plaatsje in de filmzaal. Na de inleiding van gastvrouw Lindy, kregen we een speciaal brilletje uitgedeeld, waarna Piet Boersma ons prachtige beelden in 3D liet zien over zijn voorjaarsreis in Zuid Afrika. Beginnend in Pretoria eindigend in Kaapstad. Met een huurauto door de wildparken op zoek naar de Big Five. Voor mijzelf, en ik merkte ook voor veel anderen, heel herkenbaar. Door de 3D-beelden leek het net of we er zelf weer reisden.

Na de film kregen we ruim de tijd voor een pauze, waarin we de gelegenheid hadden de fotoboeken te bekijken van de mooie reizen van de afgelopen jaren.
De miniplantjes van de witte judaspenning op de weggeeftafel vonden een nieuwe tuinliefhebber. Ook een aantal interessante tuinboeken wisselde van eigenaar.
Bij de verkooptafel stond Paula, die haar artikelen voor een klein prijsje aanbood. Zo kocht ik een kunstwerkje van keramiek waarvoor in Hengelo nog een plekje gezocht zal worden.
Er stonden ook mooie vazen. Op tafel lag een folder om mee te nemen en eventueel door te geven. De Stichting ‘Engelen zonder Paradijs’ vraagt om hulp. Zij zetten zich in voor een school voor de allerarmste kinderen in de Dominicaanse Republiek. Via de 2e handswinkel Blezjoe in Haaksbergen is er meer informatie.
Op weg naar het pauzedrankje met hapjes nog even een blik geworpen op de tafel met cadeautjes voor de verloting. Na de pauze begon Lindy met assistente met het opnoemen van de winnende nummers.
Er was heel wat te verloten dus veel van de aanwezigen gingen met een verrassing naar huis. Vervolgens luisterden we naar een dame, Conny, die een mooi gedicht ‘Mien Höfke’ voordroeg. In het Achterhoeks Dialect. Lindy las ons een stukje voor uit het boek ‘Hindergroen’ geschreven door Martine Bijl.

Daarna ging de avond verder met een paar kleine leuke filmpjes, waarvan een geestig filmpje over een wel heel bijdehante kraai die ongelofelijke toeren uithaalde om bij een lekker hapje te komen, mij vooral is bijgebleven. Ook een film over kastelen in Engeland en dat zijn er vele, was bijzonder. We kregen na de filmpjes, informatie over de Engelandreis die in 2019 zal plaatsvinden. Lindy vertelde dat er al veel voorwerk wordt verricht om wederom een mooie reis te organiseren.

Last but not least zetten we ons speciale brilletje weer op om te genieten van de prachtige beelden in 3D van de tuinen die bezocht zijn op de Engelandreis in juni 2017. Piet Boersma, tuindeskundige, wist ons alles te vertellen over de aanleg en de planten die de tuinen zo bijzonder maken. Door deze beelden van deze mooie Engelandtuinenreis kijken we vol verwachting uit naar de reis van 2019.
Lindy doet nog een mededeling over een dag tuinen kijken in de omgeving op 22 juni 2018. Op het laatst van die dag bezoeken we kasteel Twickel in Delden. Meerdere bijzonderheden kunt u ook lezen in de uitnodiging voor deze avond. De avond wordt afgesloten door Lindy die een aantal mensen met een bloemetje in het zonnetje zet. Tenslotte bedankt zij iedereen voor onze aanwezigheid en deelname aan deze geslaagde avond.
Zo rond een uur of elf gingen we vrolijk met een tuinviooltje weer naar huis.

Inhoudsopgave

Tocht op Twickelergrond.

Vrijdag 22 juni 2018.
Verslag: Trui Bastiaans uit Uden.

Wat voorafging aan de Twickeldag. Haaksbergen-Uden-Haaksbergen.

Terugkomend met mijn fiets van het centrum Uden tref ik ongeveer 500 meter van mijn huis op een T-kruising een echtpaar aan met de fiets aan de hand, kijkend en aarzelend zoekend welke richting zij uit moeten. Ik stap af en vraag of ik misschien kan helpen. Ze geven aan dat ze naar ‘s-Hertogenbosch willen fietsen om een bezoek te brengen aan het Noordbrabants Museum. Daar loopt de tentoonstelling “A Chinese Journey: The Sigg Collection”. “Houden jullie van kunst dan”, vraag ik. “Ja”, is het antwoord en ik nodig hen uit met me mee te fietsen naar ons huis en daar naar onze verzameling te kijken. “Mijn man is thuis en dan drinken we een lekker kopje koffie”. Al pratende blijkt, dat ze vlakbij in een hotel logeren en tot mijn verrassing uit Haaksbergen komen: “Haaksbergen, daar gaan wij binnenkort naar toe. Wij zijn daar lid van de Tuinkring Twente en logeren dan in een B&B in de Blankenburg”.
Onze koffiegasten, Agnes en Thij, blijken daar tegenover te wonen en nodigen ons uit, als we dan toch in Haaksbergen zijn, bij hen een hapje te komen eten.
De dag voor ons vertrek naar Haaksbergen hebben we toch maar even gebeld met de vraag of het serieus bedoeld was van dat eten. Jawel hoor, zij verwachten ons rond 18:00 uur. We hebben er voortreffelijk gegeten en lekker gekletst over van alles en nog wat. Een pluim voor de Haaksbergse gastvrijheid, maar vooral voor Agnes en Thij. Ik zeg altijd “toeval bestaat niet” en ik wilde jullie deze anekdote niet onthouden.
Nu dan het verslag van de Twickeldag van 22 juni 2018.

Omdat wij al in Haaksbergen hadden overnacht konden wij op ons gemak afreizen naar Delden. Om 9.00 uur werden de ruim 30 deelnemers van de Tuinkring Twente ontvangen in de museumboerderij “De Wendezoele” aan de Twickelerlaan. Onder het genot van een kop koffie/thee en krentenwegge vertelde de heer Jansen, een van de vele vrijwilligers, over de geschiedenis van het landgoed. Daarna bestond de keuze uit:
   * blijven in en rond het museum,
   * een wandeling van 3,5 kilometer over een speciaal pad door het bos
   * of een bezoek aan de nabij gelegen kwekerij “De Border”.
Ikzelf koos voor blijven (ben geen wandelaar) en mijn man voor de wandeling over een deel van de “Umfassungsweg” volgens de aangegeven route op de plattegrond, met een zijstapje naar de watermolen. Prachtig rustig gebied!
Vanwege het strak geplande schema werd er stevig de pas ingezet. Een ieder heeft zijn ding kunnen doen en daardoor konden we op tijd vertrekken naar de parkeerplaats bij hotel-restaurant “De Zwaan” in Delden. Het nieuwe verzamelpunt.
Vandaar hebben we al lopend een bezoek gebracht aan het onlangs geopende particuliere museum “No Hero”.
Dit museum is gevestigd in een pand van ongeveer 300 jaar oud. Dit pand kende in de loop van de tijd verschillende functies, van woonhuis tot hotel, van rechtbank tot gemeentehuis en als rentmeesterij van landgoed/kasteel Twickel. Tijdens ons bezoek was er werk te zien van Duitse kunstenaars “Ich bin ein Berliner”, abstracte kunst onder de titel “Living Colors” en van de Haagse School “Outside”. Daarnaast werk uit Vlaanderen (religieus), Italië en China en enkele beelden in de fraaie tuin. Een gevarieerd geheel in verschillende stijlen.
Terug bij “De Zwaan” wacht ons een eenvoudige lunch, bestaande uit een of meer koppen tomatensoep met brood en “eigen” bitterballen en met koffie/thee na. Toch lekker na al dat geslenter in de morgen.
Na de lunch vertrekken we naar de landgoedwinkel van Twickel vanwaar ieder voor zich op zijn gemak de tuinen kan bezichtigen en waar we (alweer) in de orangerie getrakteerd worden op koffie/thee en wat lekkers. En dan volgt de rondleiding in het kasteel zelf, exclusief voor de leden van de Tuinkring. De gids bracht ons terug naar de middeleeuwen en we kregen een kijkje in de rijke historie van het kasteel met alle pracht en praal van weleer. Een indrukwekkend interieur met portretten van de familieleden en authentieke meubels. De rondleidingen vonden plaats onder het strenge oog van “bewaaksters”, vooral om te voorkomen dat we ergens aan zouden komen of op zouden gaan zitten of leunen.
Het kasteel met landgoederen is ondergebracht in een stichting om het geheel als natuur- en cultuurmonument in stand te houden en is slechts enkele dagen per jaar toegankelijk voor het publiek. Wij waren deze keer uitverkoren en voelden ons even prins en prinses. We waren echt een dagje uit, zeker nadat we weer aanbeland waren in “De Zwaan” voor het afsluitende diner (vlees of vis) en een toetje na. Vanzelfsprekend ontbrak het glaasje wijn niet voor de fijnproevers.
Wij hebben lekker gegeten, nader kennis gemaakt met de tafelgasten en natuurlijk werden er kookrecepten uitgewisseld voor de kookliefhebbers. Wij vonden het een zeer geslaagde dag en danken Lindy en Trudy voor het vele voorbereidende werk. Chapeau!


Terug Inhoudsopgave