VERSLAGEN SEIZOEN 2008






Inhoud


Het Tuinkring Twentejaar 2008

Aan het eind van een succesvol Tuinkringjaar kijken we graag terug naar de vele TT-dagen waar een flink aantal Tuinkringers zich voor heeft ingezet. Wat fijn toch dat we bus- en autotochten en groen-bijeenkomsten organiseren die dan door zoveel enthousiaste dames en heren worden meebeleefd. Dankzij de beschrijvingen van die dagen door evenzovele welwillende TT-ers kunnen wij blijven (na)genieten van wat er dit jaar is georganiseerd en beleefd.

0. ma av. 14 januari: TT-etentje, verzorgd door Rita van Ulzen en Ine Leferink.
Verslag door Lindy van Wezel, Haaksbergen.

1. do av 20 februari: Nieuw Tuinjaarsbijeenkomst in “Het Wapen van Beckum”
Verslag door Wim Pullens Hengelo Ov..

2. za mo 12 april: TT-tuinmarkt bij “De Wendezoele” in Delden.
Verslag door Anneke van der Does, Enschede.

3. donderdag 22 mei: Bustocht naar tuinen en paleis Soestdijk.
Verslag door Babette Duns, Delden.

4. zondag 8 juni: Gronau: fietstocht naar 2 TT-tuinen incl landgoed “van Delden”.
Verslag door Alie Lubberdink, Barchem.

5. donderdag 12 juni: Autotocht door Enschede incl. tuinen wijk Stokhorst.
Verslag door Anneke Stevens, Gronau.

6. donderdag 19 juni t/m dinsdag 24 juni: Busreis naar de Cotswolds (GB).
Verslagen door Marian Leferink, Haaksbergen, Ruud Venema, Eefde, Gerdy Eertink, Boekelo, Betty Milner, Diepenheim, Ocke Schuttevaer, Gronau en Ann van der Zant, Emmen.

7. woensdag 2 juli: Kruidendag in Ootmarsum.
Verslag door Siny Panneman, Borne.

8. dinsdag 26 augustus: Nazomertocht Zwolle e.o.
Verslag door Ron Vaartjes, Enschede.

9. zaterdag 20 december: Kerstworkshop Tuindorp Hengelo (O).
Verslag door Aly Kruijshoop, Hengelo Ov..


Dank ook aan de TT-medewerkers die het bovenstaande mede hebben georganiseerd, te weten Rita van Ulzen (0 en 5), Tenny de Gier (3), Susanne Isselstein (4), Piet Boersma (6), Siny Hogeling (7), Trudy Welman (8) en Trees Oude Tanke (9).
Zonder al deze medewerkers en hun helpers: geen programma 2008. En zonder al diegenen die zo volop deelnamen, zouden we niet kunnen spreken van zo’n succesvol jaar 2008.
Jammer dat door volgeboekt of andere redenen er mensen waren die niet konden deelnemen. Ook voor hen is het toch leuk het gemiste na te lezen en mee te beleven?
Hopelijk zien we elkaar onder even plezierige omstandigheden terug in het nieuwe jaar!
We wensen iedereen gezondheid, plezier en alle goeds toe voor 2009.

Je toegewenst
mede namens naaste medewerkers Marijke Heinink en Margareth aan de Stegge
door Lindy van Wezel, leiding/organisatie "Tuinkring Twente".


Inhoudsopgave

TT-TEAM ETENTJE.

14 januari 2008
Verslag: Lindy van Wezel, Haaksbergen.

In de laatste maanden van 2007 verzamelde ik advertenties van restaurantjes om het jaarlijkse medewerkers-etentje te kunnen organiseren. Het is traditie die mensen hier-op te trakteren na al hun inspanningen ten behoeve van het jaarprogramma.
Diezelfde laatste maanden had ik echt geen tijd om al die medewerkers (zie linksonder in het 2007-boekje) te benaderen en samen een datum te zoeken waarop iedereen vrij was. Zaterdag 15 december was immers ook nog de Tuindorp-Kerstworkshop!
Tijdens het bloemwerken door al die 24 dames werd er druk gepraat en ving ik een gesprek op over koken. Een ervaren kokkin (ze was nieuw lid en heette Ine) was zó “lekker” aan het vertellen: waar had ik dat meer gehoord? Juist ja! Van onze Rita een tijdje geleden! Die had ook echt een kook-hobby! Een idee?

Ja hoor: op 4 januari reed ik met Ine Leferink naar Rita om de kook-dames met elkaar te laten kennismaken. Rita woont op een bijzonder vrije, en voor mij en mijn gps al meer keren nauwelijks vindbare, plek in het buitengebied van En-schede. Deze keer vond ik het sneller want Rita mailde mij de route via de MIRO aan de weg naar Gronau. Al volgde ik ooit “De Fijne Keuken”: hun gesprek aan Rita’s keukentafel was een echte leerschool! Wist je bv dat uitgebakken ganzenspek het allerlekkerst is en dat je door de garnalensaus een ei moet loskloppen? Hoe ossenstaartsoep zo goed mogelijk zal “trekken”? Het klikte echt tussen de dames die elk hun specifieke kwaliteiten toonden.
Ine heeft ooit zelfs voor Prins Bernhard en zijn moeder gekookt! En Rita heeft veel va-ker etentjes met veel vrienden tegelijk aan huis! Dat huis heeft dan ook een heerlijk grote leefruimte waar ook een supertafel in staat.
Allebei draaiden ze duidelijk hun hand niet om voor ongeveer twintig gasten! Immers: de medewerkers van dat jaar worden beloond, maar tegen kostprijs worden ook hun partners uitgenodigd!

Daarna was mijn mailbericht naar die te belonen medewerkers nog wel geheimzinnig: “ik vind het leuker jullie lekker even wat meer geheim te houden bv waar we in Enschede samen zijn voor ons etentje. Bovendien is “De Balhaer” niet met gps en ook bijna niet via de kaart te vinden (weet ik proefondervindelijk)”. En: “op een super-bekend punt in Enschede komen we om 18 uur samen, nl op de Parkeerplaats van “Winkelcentrum “MIRO”.
Alleen Piet Boersma, die van zo ver moest komen tijdens de spits stuurde ik niet alleen de route naar de Miro maar ook het vervolg daarop. En alleen hij was niet op tijd. Dus reden de overige auto’s vol verwachting achter onze langzame rode auto aan de weg op, over de brug en het bos in. Telefoon! Piet: “ik sta al een tijdje bij de Miro maar waar zijn jullie? STOP! We wachten even op je Piet, we zijn net weggereden! Ru de auto uit om alle wachtenden achter ons even te vertellen… Staat er ook een onbekend persoon in die rij: Ru: “we wachten op Piet Boersma”. Hij: ”O, ik niet” en hij wringt zich de stilstaande rij uit.

Even later rijden we achter elkaar het grote erf op en stomverbaasd (die gezichten!) stappen allen uit en zien het verlichte raam waarachter de kaarsen al branden. Hier???
In de hal staan alle groene drankjes (Tuin-kring nietwaar?) al voor ons klaar en gaan we ermee de gezellige woonruimte binnen. Ine en Rita zijn er helemaal klaar voor: tafels gedekt met fleurige narcisjes bloeiend over de hele lengte van de tafel. En wat ruikt het hier heerlijk! Mmmm…
Het gezelschap waaiert al babbelend uit over keuken en de rest van de grote boerderij: nóg een kamer waar het vuurtje gezellig brandt.
Geloof me: het werd een 4 sterren maaltijd met meer nog aan gangen, helemaal te gek gezellig. De twee kokkinnen konden gemakkelijk de groep aan: geen sprake van te hoge werkdruk: alles was immers voorbereid en iedereen kon na de maaltijd toch op een redelijke tijd vertrekken. Ook Piet naar Emmeloord.
Buiten op het erf werd onderling gegrapt: “Jij moet het verslag van de avond nog maken”. En gelachen: “Nee jij! Ik heb al een keer een verslag gemaakt”! Ach, dacht ik, zal ik dan maar? Voor de Tuinkring heb ik dat nog nooit gedaan. Bij deze dus dames keukenprinsessen. Als dank voor het voortreffelijke diner! Wij verheugen ons al op het volgende met de medewerkers van 2008!

Inhoudsopgave

NIEUW TUINJAARSBIJEENKOMST.

20 februari 2008.
Verslag: Wim Pullens, Hengelo Ov.

Die woensdagavond zaten Ans en ik met nog ruim tachtig andere tuinmensen meer, gezamenlijk in de zeer sfeervolle zaal bij het restaurant `Het Wapen van Beckum` te wachten op de opening van je mag wel zeggen het tuinseizoen 2008. Er stond koffie met kersengebak klaar voor alle binnenkomers.
Op deze Nieuw Tuinjaarsavond heette onze eerste tuinvrouw Lindy van Wezel iedereen van harte welkom en speciaal weer vele nieuwe leden van de Tuinkring. Het ledental groeit gestaag weet ik.
Lindy legt uit wat we die avond allemaal kunnen verwachten. Om de mensen te laten zien hoe gezellig een tuinenreis wel niet kan zijn werd een filmpje vertoond van de tuinenreis naar Leuven in 2005. Deze film is gemaakt door een van de deelnemers: Annet aan de Stegge ofwel de sprekende cameravrouw. Zij begroet al filmend alle voor haar camera verschijnende mensen.
De film is teruggebracht van anderhalf naar een half uur. De tuinen, de sfeer, het weer, het zag er allemaal prachtig uit.

Na dit eerste half uur werd dhr.Wim Haenen gevraagd om naar voren te komen om drie gedichten voor te komen lezen, twee vertaald vanuit het Frans en een door Wim zelf geschreven gedicht ”April”. Wim heeft er duidelijk zin in en vraagt erna of er nog tijd is voor een toegift. Het wordt het gedicht `Hoe maak je een portret van een vogel`.
Lindy vertelt verder over de aankomende buitenlandreis naar Engeland en kondigt een korte impressiefilm aan over de te bezoeken tuin Hidcote Manor in de Cotswolds. Ze legt uit dat er tijdens zo`n reis veel tuinen worden bekeken maar ook de cultuur en historie niet worden vergeten. Voor de afwisseling blijft er altijd wel een morgen of middag oningevuld zodat men zelf kan bepalen dat kerkje, de dorpskern o.i.d. te gaan bezichtigen.
Dit jaar zijn al veel van de evenementen volgeboekt of zo goed als. Dit op zich is natuurlijk voor de organisatie een mooi gegeven maar voor de twijfelaars onder ons die alsnog een tripje willen maken wordt het moeilijk om nog mee te kunnen. Nogmaals wordt uitgelegd dat een ieder zich kan inschrijven, maar binnenkomst van betaling doorslaggevend is voor de volgorde van deelname. Als iets is volgeboekt kom je op de wachtlijst, maar ook hier geldt dezelfde regeling van “betalers gaan voor”.
In de pauze zitten we met zijn allen rond het open vuur te genieten van een drankje en lekkere hapjes en vertellen elkaar onze tuinbelevingen. Giny de Graaf niet want die laat aan belangstellenden haar [op verzoek] meegebrachte bloemensteunen zien die ze o.m. op de komende tuinmarkt zal verkopen.
Na de pauze krijgen we nog een voorbeeld te zien hoe het Lindy toch altijd weer lukt om overal ook binnen te mogen kijken in vaak historische gebouwen. Zo weten wij nu alles over “het Hooge Boekel” in Enschede (juni a.s.) en kasteel “Den Alerdinck” bij Zwolle (aug. a.s.). Daarbij zien we dit jaar, kort getoond in een filmpje, ook nog in mei paleis Soestdijk!
Hierna wordt iedereen bedankt voor zijn aanwezigheid en worden we weer gevraagd bij de open haard te komen zitten alwaar de verloting plaatsvindt. Vele leuke prijzen als o.m. tuinboeken en bloembollen komen voorbij!! Voor iedereen is er na het “wel thuis” een bloemrijk presentje voor in de tuin.

Inhoudsopgave

VOORJAARS TUINMARKT.

12 april 2008
Verslag: Anneke van der Does, Enschede.

Ja, dat was een dilemma, die prachtige zaterdagmorgen. Een half uur voor ik op weg zou gaan naar Delden, kreeg ik een telefoontje van Lindy en beloofde ik haar een verslag van deze morgen te maken. Maar… ik had ook een vriendin beloofd haar mee te nemen naar dit feest. Ik was mooi op tijd, dus het zou allemaal wel lukken. Maar…(ja, alweer maar), de vriendin was onverwacht verlaat en ik moest kiezen. Ik dacht: “De tuinmarkt is er elk jaar, maar wij gaan allebei voor de eerste keer en we hebben er zo naar uitgezien. Dus ik wachtte, tot mijn vriendin klaar was.

Derhalve kwamen wij behoorlijk laat in Delden aan, en het zag er erg rustig uit. Lindy zei: “Het is flink druk geweest en er waren prachtige planten en andere dingen te koop”.
Die “dingen”, daar hebben wij ook nog heel wat van gezien, en we hebben ook nog aardig wat planten weten te bemachtigen. Bovendien konden we, omdat het niet zo druk meer was, uitgebreid met de kunstenaars, de “verfman”, en de tuiniersters praten. Is dat de bezoekers in de eerste helft ook gelukt?
Wij waren erg onder de indruk van o.a.:
* de bloemdecoraties van Trees OudeTanke
* de schitterende raku-gestookte kleine beelden en ander keramiek van Anna Douwes
* de kleurige zelfgebakken kralenkettingen van Gerda van Heeswijk
* Jan Smit met de Zweedse matte natuur buitenverf Moose Färg.
  De vriendin was lyrisch: dat was de oplossing voor haar tuin, fantastisch.
* Herman Scharenberg met zijn houten vogel-vlinder-eekhoornhuisjes.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Toen het tegen half één liep, gingen we naar de overkant, naar de museumboerderij De Wendezoele. De bakkersauto had, net als vorig jaar, moeite de Boerderij te vinden, maar uiteindelijk smulden we allemaal van een heerlijk warm saucijzenbroodje.
De stemming zat er goed in en verscheidene applausjes werden uitgedeeld. Voor de verfman, die helemaal uit Schagen naar Delden was gekomen, en voor Lindy zelf natuurlijk, die als altijd iedereen vol geestdrift toesprak. De vraag, of men ook een herfstmarkt zou willen hebben, werd door ongeveer de helft van de aanwezigen positief beantwoord.
Heerlijk dat er voor iedereen (ook die niet de goede lootjes trokken) ook bloembollen waren voor thuis in de tuin...
Daarna tijd voor kwekerij “De Border”, met korting deze keer. Er liepen heel wat vrouwen rond, maar of die allemaal van “ons” waren, was moeilijk te zeggen. We merkten dat onze ‘hebberigheid” van de morgen nog niet over was en met een zwaar beladen auto reden we terug naar Enschede, moe in de benen, maar vrolijk in het hart.
We komen de volgende keer weer!

Inhoudsopgave

BUSTOCHT NAAR SOESTDIJK.

22 mei 2008
Verslag: Babette Duns, Delden.

Zeer ruim op tijd parkeer ik mijn auto op de parkeerplaats van het A.C.restaurant Holten aan de A1. Het is nog vroeg en er is nog niet zoveel bedrijvigheid dus als ik als nieuweling een groepje mensen zie die staan te praten zonder dat ze zich naar het restaurant of naar hun auto lijken te willen begeven concludeer ik: “ Die zijn vast ook van de Tuin-kring” en ik stap er op af.
De bus zit in de file van de ochtendspits dus we hebben al heel wat afgebabbeld als hij uiteindelijk voor onze neus staat.
Je zou zeggen dat het een volle bus is maar -net als in de kerk- je vindt altijd nog ergens een plaatsje. Al snel krijgen we thee en koffie aangeboden en Lindy stuurt iets rond waar we eerst aan moeten ruiken alvorens we het in onze mond mogen stoppen. Ik ben blij met iets lekkers want het ontbijt is al weer een flinke tijd geleden en behalve twee boterhammen voor de lunch heb ik niets bij me. Ik ben nog niet zo’n ervaren busreizigster.
Ondertussen vertelt Tenny de achtergrond van de Utrechtse Heuvelrug en de Gelderse Vallei. File (met uitzicht op het gouden ei); hier en daar wordt de meegenomen ochtendkrant gelezen.

Van de A1 af en links rechts, de weggetjes worden steeds kleiner en dan staat de Engelse eigenaar van onze eerste tuin “Op de Haar” ons op te wachten om de bus naar het goede adres te loodsen alwaar zijn vrouw ons verblijdt met koffie en een dikke plak cake. Een heerlijke tuin rond het huis en een heel bijzondere bostuin met parallel lopende watertjes waartussen stukjes grond die allemaal verschillend beplant zijn.
Hier straalt de passie voor deze plek vanaf. Geen onkruidje te zien en zoveel te kijken. Ik ben in gedachten terug in Ierland waar ik zeven jaar woonde. We hadden daar het hele jaar door gasten die bij ons een week op retraite kwamen. Maximaal 5 tegelijk. Hoe zou ik het hebben gevonden als er een groep van 50 mensen over ons land had gelopen?
Na een hartelijk afscheid en uitgezwaaid te zijn rijden we naar Soestdijk. Toch wel een beetje het hoofddoel van deze reis (denk ik voor de meesten van ons). We mogen nu lunchen van Lindy. De boterhammen net doorgeslikt zitten we voor we het weten in de oranjerie van Paleis Soestdijk aan de thee/ koffie met een koninklijk petit-fourtje.
De tuin is op z’n mooist nu met alle bloeiende rododendrons en azalea’s in schitterende kleuren. Wim Sonneveld wordt gememoreerd...
We dwalen over het Julianalaantje, Beatrix- Emma- en nog veel meer koninklijke laantjes. We zien een paar hondengraven van lang geleden en een immense schotel niet zo heel erg verscholen tussen de struiken, een mooie doorkijk naar de herdenkingsnaald in de verte.
We staan voor het bordes maar we mogen er niet op ( mijn voornemen om daar een groepsfoto te maken kan dus niet waargemaakt worden).
In groepjes van 15 worden we op een vastgestelde tijd in het paleis rondgeleid na eerst een film te hebben bekeken over de Soestdijkbewoners van toen.
Het is heel bijzonder om nu binnen in dit zo van buiten bekende paleis rond te lopen. Onze gids vertelt over de geschiedenis van het paleis maar de meesten van ons zijn meer geinteresseerd in het leven van Juliana en Bernhard en zijn op zoek naar iets herkenbaars van foto’s en T.V-uitzendingen. Maar er zijn nauwelijks nog tastbare herinneringen van de mensen die hier gewoond hebben.

Drie minuten rijden en we zijn al bij de volgende tuin. Hier worden we getrakteerd op huisgemaakte sappen, waaronder mijn favoriete vlierbessensap. Onze gastvrouw, Beline Geertsema, is voorzitstster van de Nederlandse Tuinenstichting en ook een boeiende vertelster. We luisteren naar haar, zittend op de rand van het oudste zwembad van Nederland:

“ een tuin is meer dan alleen plantjes, het is het geheel waar wij zo van genieten”.
“ we hebben afgesproken dat we niet zeggen wat er nog moet gebeuren als we ons dagelijkse rondje lopen”.

Deze zin hebben mijn man en ik ook letterlijk zo tegen elkaar gezegd destijds in Ierland toen we ons er op betrapten dat we alleen maar lijstjes aan het maken waren van de dingen die nog gedaan moesten worden en het plezier van een rondje lopen over je eigen land zo teniet werd gedaan.
We zien de brandganzen die elk jaar terugkeren om hier in de tuin te broeden. We lopen over het gerestaureerde bruggetje waar een leuning geschonken werd door de gasten van het feest.
We worden weer vrolijk uitgezwaaid en juist als ik denk: ‘had ik nu maar nootjes meegenomen voor de borreltijd in de file” komt Lindy met een schattig tasje en worden er weer bekertjes gevuld met... nootjes.
Hier en daar wordt een dutje gedaan.
Hoog Soeren is het doel. Ondanks de zeer volle weg (zal ik ooit aan deze drukte wennen?) blijven we rijden en de chauffeur deelt mee dat hij de A1 gaat verlaten en verder zal rijden over de oude weg van Amersfoort naar Apeldoorn. Hier komen we nog langs een jeugdherinnering: Camping ‘Rabbit Hill’. Jarenlang stonden we in mijn jeugd hier het hele seizoen met onze tent en reden we ieder weekend deze weg vanaf Enschede om anderhalve dag te genieten van het buitenleven.
We sluiten deze dag af met een zeer goede en gezellige maaltijd in een voortreffelijk restaurant.

Inhoudsopgave

FIETS-TUINTOCHT GRONAU.

zondag 8 juni 2008
Verslag: Alie Lubberdink, Barchem.

Op het met zon overgoten parkeerterrein, dicht bij het station (Bahnhof) van Gronau, werden we om half tien opgewacht door Lindy en Tuinkringleden Susanne en Martin Isselstein. Na een korte uitleg van Lindy hoe de dag ingedeeld zou worden, kregen we van Martin instructies over de bekende Laga-fietsen die voor ons klaar stonden.

Voordat we naar onze eerste tuin zouden gaan, vertelden Martin en Susanne ook nog het een en ander over de diverse overblijfselen van het Laga-Landesgarten Schau evenement in 2003.
Hierna ging de stoet (van bijna 40 personen) al fietsend door Gronau naar het huis van TT-leden Anneke en Eric Stevens. Het in 1998 gebouwde huis aan de rand van Gronau is volgens eigen ontwerp gebouwd en daardoor heel bijzonder. Wat opviel waren de vele ronde vormen van o.a. het dak dat weer bedekt was met sedums, de heel hoge glazen pui aan de achterkant en de mooie kleur blauw die overal was toegepast.
Aan de voorkant van het huis hadden Anneke en Eric een wilde bloementuin gemaakt, maar aan de achterkant, zeg maar de leefkant, zagen we een totaal andere tuin met een grote vijver (ook rond), met daaromheen prachtige bloemborders. Samen met de nieuw aangelegde groententuin naast het huis is het een fijne en rustgevende woonlokatie.
Nadat we genoten hadden van de tuin en van de heerlijke koffie met cake, fietsten we met z’n allen naar de familie van Delden, wonend op “Haus Flörbach”.

De huidige eigenaar Helmuth van Delden vertelde ons bij zijn inleiding wat er allemaal voor komt kijken om het park met zijn indrukwekkende bomen vanaf grootmoeders aanplant tot nu in stand te houden.
Hierna gingen we met hem op pad om het zelf te aanschouwen. In het park waren 60 soorten eiken, een Californische Mammoetboom, alsmede zeldzame kastanje- en beukebomen te zien. Ook de enorme vijver met de vele schitterend bloeiende waterlelies was een lust voor het oog. Na het maken van een groepsfoto namen we afscheid van de familie van Delden.
Inmiddels was het lunchtijd geworden. Na een korte rit kwamen we terecht bij café “Die Alte Tenne”. Op het buitenterras, verscholen onder grote eikebomen, deden we ons te goed aan een heerlijk soep-, salade- en broodjes-buffet.
Met gevulde maag fietsten we gezamenlijk naar het in 1997 herbouwde landgoed “Rolf” van Martin en Susanne Isselstein en hun vier opgroeiende kinderen. De ruim 10 jaar oude tuin wordt op een biologische manier bewerkt en onderhouden. Bijna alles wat groeit en bloeit ziet hier het levenslicht.
Naast de bloemborders, de natuurlijke zwemvijver, de groententuin en de vele dieren die op het erf verblijven, is het heel bijzonder hoe harmonisch het één in het ander verloopt. Ook de rondgang met Martin over het erf en langs de vele fruitbomen geeft inzicht hoe mooi deze mensen met de natuur omgaan.
Nadat we ons binnen nog te goed hadden gedaan aan hun heerlijke eigengemaakte wafels met siroop uit de “Selbstversorgungs-garten”, ging een ieder, nog nagenietend van de vele mooie indrukken, huiswaarts.
Wie nog even achterbleef kon nog luisteren naar de vorderingen die de kinderen Isselstein op de muziekschool hadden gemaakt via de muziek uit hun verschillende instrumenten. Wie dat wilde kwam de zondag erna opnieuw hier: voor een „kinderlijk“ huisconcert in deze bijzondere omgeving.
En dat waren er veel van onze groep!

Inhoudsopgave

AUTOTOCHT DOOR ENSCHEDE.

donderdag 12 juni 2008
Verslag: Anneke Stevens, Gronau.

Op de fiets met nog twee andere Tuinkringleden uit Gronau reden we naar het verzamelpunt bij de Miro, waar indeling in 2 groepen volgde naar tuinen van ook 2 Tuinkring-leden.
Allereerst werd de tuin van Jeannette Oudejans aan de Gronausestraat bezocht. Hiermee ging echt een wens van mij in vervulling. Deze tuin wilde ik dolgraag zien. Ik ken Jeannette als een enthousiast tuinierster met zeer veel plantenkennis en haar verhalen over haar tuin hadden mij heel nieuwsgierig gemaakt.
In 1992 is Jeannette in dit huis op het hoog-ste punt van Enschede komen wonen en haar man en zij hebben de stadstuin in de loop der jaren de huidige vorm weten te geven. Het is een thematuin geworden ingekaderd door strakke lijnen. Vanaf de weg kom je door een poort in de beukenhaag op het mooie voorplein waar twee strak geknipte vierkanten van taxus en drie gleditsia’s voor een mooi lijnenspel zorgen. In het voorjaar staat het hier vol met bolletjes. Aan de zijkant, rechts, van het huis ligt de moestuin met o.a. asperges, pronkbonen, peultjes, japanse wijnbes, afgewisseld met zinnia’s en andere zomerbloeiers. Om nog maar te zwijgen over de vele soorten tomaten die hier gekweekt worden!

Er zijn twee zitgelegenheden aan de achterkant van het huis, waarvan één verscholen lag tussen het groen, waar we koffie kregen aangeboden met eigengebakken lekkers.
De ramblers Bobby James en Weddingday lieten zich hier op hun mooist zien en groeiden tot hoog in de bomen. Er was een rood- geel- oranje border en een pluktuin, waarvan Jeannette zei dat er niet zo veel van terecht was gekomen vanwege hun vakantie. Daar zag het echter niet naar uit!
Ik wil de markante oude esdoorn niet vergeten en de twee symmetrische borders en de kippetjes en de moderne rechthoekige vijver met de stapstenen. Wat viel er veel te genieten in deze perfect en met zo veel liefde verzorgde tuin! En dat alles in het hart van Enschede aan een drukke verkeersweg.

De tweede tuin die we bezochten was van Norbert Langhorst eveneens aan de Gronausestraat.
Dat Norbert een plantenliefhebber in hart en nieren is zie je overal in zijn tuin terug. Bij binnenkomst liep je eerst door een formeel stuk tuin met oude rozen (zonder meeldauw of sterroet!) en een pergola. In het midden van de tuin lag een gazon met bloemeneiland en kleurrijke borders aan de zijkanten. Door de tuin liepen overal paadjes en van een 200-jarig boerderijtje kwam je bij een hoek met schitterende schaduwplanten met mooi gemarmerd blad; dan was er weer een vijvertje of een beekloop; dan weer een stukje bos. De tuin zat vol verrassingen! Wat me opviel waren de vele soorten bontbladigen en het zelfgekweekte roze/lila papavertje met zijn vele knoppen. Je kon geen plant bedenken of je vond hem wel in Norberts verzorgde tuin. Ook hier weer werden we gul onthaald op koffie met koek.
En toen moesten we ons haasten voor de lunch op Erve De Balhaer. De auto of fiets werd bij buurman boer geparkeerd en lopend door een lange oprijlaan kwamen we bij de prachtige, oude Twentse boerderij van “onze” Rita. Hier kregen we verse aspergessoep (mmm!) die Ine Striekwold had meegebracht (voor 60 personen!) en heerlijke broodjes.
Wat een idyllische plek daar temidden van de roggevelden!
Vier tuinen van totaal andere orde dan de ochtend stonden op het middagprogramma. Geen tuinen voor de echte plantenfreak maar wel tuinen die de aandacht vroegen door hun ligging, ontwerp of door de architectonisch vorm. Door prachtige lanen reden we naar ons eerste adres in de wijk Stokhorst vanwaar we gingen wandelen. Tuin 1 van TT-lid Ria Kroes is 4 jaar geleden aangelegd op een glooiend terrein met grote bomen op de achtergrond. Een rustige tuin met een groot gazon en moderne, strakke vormen en vooral boeiend door de vele tin-ten groen van hosta, alchemilla, hortensia Annabelle en pachysandra. Een tuin die goed te onderhouden is en niet te veel tijd vraagt; dat was ook het verzoek aan de architect geweest.
Tuin 2 van Liesbeth Blijdenstein zou je een verdiepte tuin kunnen noemen waar een grote treurwilg in de achtertuin de vijver domineerde. Heerlijk vrij door al het grote groen rondom. Hier viel me weer de enorme ruimte rondom het huis op. Wat heerlijk zo’n grote tuin te hebben!
Tuin 3 van Truus Godeke is 14 jaar geleden aangelegd. Rondom het immense gazon staan grote buxusvakken gevuld met rozen en vrouwenmantel. 300 meter buxus en laurier moet hier jaarlijks geknipt worden! Wat zeur ik nou over mijn beukenhaagje!
Door de grote bomen op de achtergrond droogt de grond snel uit en de eigenares ervaart haar tuin dan ook als moeilijk omdat er altijd moet worden gesproeid. Een mooi prieel en een rozenpoort met de roos New Dawn completeren dit geheel.

Voor tuin 4 van Marian Nijenhuis moeten we door haar prachtige huis naar de achterkant. Hier ligt geheel omsloten door hoge bomen een symmetrisch vormgegeven buxustuin met rondellen. Ook hier veel groen met toeven wit, lavendel en een enkele rode roos. En dan die prachtig bloeiende cornussen!

Als toetje van de dag: een bezoek aan landgoed De Hooge Boekel, waar we gastvrij werden onthaald door eigenaar Herman Kok, die ons over de historie van zijn landgoed vertelde. Normaal is dit huis niet te bezoeken maar Lindy weet nu eenmaal veel gesloten deuren te openen! Met het verwerven van dit landgoed is Hermans jongensdroom verwezenlijkt. Het huis is grotendeels weer in de oorspronkelijke staat hersteld en er zijn plannen om ook de tuin aan te pakken. De T-vormige vijver is uniek en ook de toegangspoort is een rijksmonument.
Wij mochten een kijkje nemen tot boven in het schitterende huis en de parkachtige tuin.
Herman heeft grootse plannen met zijn landgoed. Wat te denken van een operaopvoering in de buitenlucht? Aan hem zal het zeker niet liggen!
Zeer voldaan en moe van alle indrukken fietsten we huiswaarts. Wat is dit deel van Enschede toch schitterend! Lof aan de leiding die ons weer een prachtige dag heeft bezorgd. Lof ook voor Trees, die de prachtige boeketten verzorgde die de Tuinkring aan de gastgevers als dank heeft overhandigd.

Inhoudsopgave

TUINEN VAN DE COTSWOLDS.

de eerste dag, 19 juni 2008
Verslag: Marian Leferink, Haaksbergen.

Ongeveer 6.30 uur vertrekken we bij mooi weer vanuit de Veldmaat richting Calais waar we de oversteek maken voor de tweede reis van onze Tuinkring naar Engeland. Dit keer naar de tuinen van de Cotswolds.
Onderweg stappen er in Velp nog zeven mensen in zodat de club nu compleet is.

Lindy, de pols in het gips en de mitella na een ongelukkige duik in haar eigen vijver, verwelkomt haar collega-reisbegeleider: Piet Boersma, woonachtig in Emmeloord. Voor velen van ons niet onbekend. Hij werkt in het dagelijks leven bij de Planten-ziektenkundige Dienst in Wageningen.
Piet heeft in 30 jaar al wel 300 tuinen bezocht in Engeland en al vaker zijn wij getuige geweest van het resultaat daarvan door zijn bijzondere hobby: het fotograferen van de mooiste tuinen in 3D!
Nieuw voor ons: hij heeft de grootste verzameling bijzondere dennenappels van West-Europa!

We zijn ruim op tijd in Calais waar we met de Seefranceferry richting Dover vertrekken. Het waait nogal en de witte kopjes op zee geven sommigen onder ons een zw~e~ve-rig gevoel.
Met de vaste grond weer onder de wielen toeren we door het glooiende landschap met houten en betonnen afzettingen die de jonge bomen bescherming bieden tegen de reeën.
Het uur tijdsverschil komt goed uit omdat we pas om 18.00 uur aankomen bij de eerste tuin: Charts Edge Gardens in Westerham, graafschap Kent, zo’n 35 km van centraal Londen. We krijgen een plattegrond mee en kunnen op eigen gelegenheid de tuin bekijken. De huidige eigenaren troffen in 1989 een jarendertighuis en een tuin aan, beide ernstig verwaarloosd.
Sedert die tijd hebben ze alles gerestaureerd en nog steeds wordt de tuin uitgebreid. Er zijn veel hoogteverschillen zodat deze tuin naadloos aansluit op het omringende landschap en waardoor ook de snelwegen aan het oog worden onttrokken.

Opvallend zijn een paar follies (een folly is iets dat gebouwd is in de tuin zonder functie) en de beelden. Heel mooi vind ik een bronzen beeld van een veulen, rollend over de grond.
Er zijn veel zeldzame bomen en planten, het merendeel gelabeld. Ook bijzonder is een Fagus Asplenifolia (een varenbladige beuk; valt op door zijn diep ingesneden blad). De enorme boompioenen zijn jammer genoeg uitgebloeid. In de nieuwe borders staan de vaste planten ver uit elkaar. Ook interessant is de rotstuin met wel 150 verschillende soorten planten.
Leuk zijn ook de terrasvormige watertuinen met kleine watervallen.

Het jongste project is een smalle waterloop met aan weerszijden een regenboogborder. Kleuren lopen mooi over van zwart via donkerpaars-rood-rose-oranje-geel naar wit.
Aan het eind staan ons de koffie, Engelse thee en biscuits te wachten op een terras bij de paardenstallen. Heerlijk. We zijn niet ver verwijderd van ons hotel; het Plazahotel in Three Bridges/Crawley waar we ons moe maar voldaan tegoed doen aan onze eerste warme maaltijd.


TUINEN VAN DE COTSWOLDS.

de tweede dag, 20 juni 2008
Verslag: Ruud Venema, Eefde.

Een drukke dag vandaag; er staan drie tuinen op het programma. We ontbijten daarom al om 7 uur. Het ontbijt is uitstekend, met voor de liefhebbers gebakken ham, ei en saucisses. De kamers van het hotel waren goed, met dien verstande dat je wel moest kiezen tussen een te warme kamer, of een koele kamer met een luidruchtige airco.
Om 8 uur precies vertrekken we naar Broughton in Oxfordshire. We zullen daar twee tuinen bezoeken. Lindy heeft een verrassing voor ons: met de klok mee verschuiven we de komende dagen steeds twee plaatsen in de bus. Een uitstekend idee, want zo krijg je steeds nieuwe buren die je dan wat beter leert kennen. Voor ons kleine groepje van de Tuinclub Gorssel toch wel belangrijk, want we kennen uiteraard nog niemand.

Om 10 uur komen we aan bij Broughton Castle van Lord Saye and Sele. Het is een imposant gebouw met erg veel hoge schoorstenen. We krijgen eerst een rondleiding door het huis, waarvoor de groep in tweeën wordt opgedeeld.
Tineke, de Nederlands sprekende gids van onze groep vertelt heel boeiend de geschiedenis van het huis en van de familie Saye and Sele.
Het huis wordt overigens nog steeds door deze familie bewoond. De Lord zal ons straks de tuin laten zien.
Tineke vertelt dat alleen in de privévertrekken van het kasteel in de winter de temperatuur enigszins aangenaam te maken is. In de rest van het kasteel is het dan zeer koud. Bij rondleidingen in die tijd moet ze erg veel laagjes over elkaar aantrekken om het te kunnen bolwerken.
Broughton Castle blijkt niet alleen beroemd te zijn vanwege de prachtige tuin. Ook de filmindustrie heeft het plekje ontdekt. Zo werden er twee bekende films deels gedraaid op deze prachtige locatie. Wie kent niet de film uit 1990 “Three men and a little lady” met Tom Sellick, of de film uit 1998, “Shakespeare in love” met Gwyneth Paltrow. Het kasteel heeft er een prachtige, heel lange loper aan overgehouden.
Vanaf het dak kijken we neer op de ‘Lady’s garden’ met buxushagen geknipt in de klassieke lelievormen met erin prachtige rozen.
Midden in de ommuurde tuin staat Lord Saye and Sele op ons te wachten!

His Lordship is een markant grijs mannetje, gekleed in een ooit duur tweedjasje. Hij is heel vriendelijk en begeleidt ons langs de fraaie borders en beantwoordt al onze vragen met heel veel plantenkennis. De eenvoudige lunch die hierna klaarstaat is uitstekend met stokbrood en heerlijke kaas.
Om 1 uur vertrekken we naar de tweede tuin van deze dag: Broughton Grange, niet ver verwijderd van de eerste tuin. We worden ontvangen door een prachtig geklede head-gardener, die onze groep toch maar weer opdeelt in tweeën.
Hij en een collega zullen ons begeleiden door de grote tuin, waarin permanent tien mensen werkzaam zijn. De tuin is zeer divers samengesteld; zo is er een besloten en beschut deel, ontworpen door de architect Tom Stuart Smith met een prachtige beplanting. Iets verderop, een beetje verdiept, wordt een deel van de tuin omzoomd door buxuspartijen. In dit geval niet vlak en recht geknipt, maar met allerlei rondingen. Heel mooi, vooral van bovenaf gezien.

Voordat we naar het arboretum lopen, drinken we eerst wat onder een pergola met fraaie rozen, aan de rand van het zwembad. Het is er warm. De koffie en thee smaken heerlijk en de cakes zijn ook uitstekend.
Onderweg naar het arboretum zie je echt hoe fraai het Cotswoldse landschap is. Prachtige vergezichten over het glooiende landschap.
De tuinman vertelt dat ze bezig zijn met een nieuw arboretum. De bomen uit het oude deel zullen geleidelijk worden overgebracht naar het nieuwe deel.
De eigenaar heeft een zwak voor bomen en bepaalt in overleg met de hoofdtuinman welke bomen moeten worden aangeschaft. Het is duidelijk dat de eigenaar dit niet hoeft te betalen vanuit de bijstand: van iedere boom worden er twee, soms zelfs drie aangeschaft.
Tot slot lopen we naar het manor house dat schitterend past in deze omgeving.

Onderweg van Broughton naar Stone House, onze derde en laatste tuin van deze dag, rijden we door het mooie Cotswoldse landschap met pittoreske plaatsjes als Stow on the Wold.
Lelijke bedrijventerreintjes en Gamma-schuttingen, zoals in Nederland, zie je hier gelukkig (nog) niet.
Samen met haar man ontvangt Mrs Katie Lukas ons gezelschap met coffee, tea and biscuits. Stone House Garden is 2 ½ hectare groot en, je zou het niet zeggen, nog maar 14 jaar oud. De cottagetuin is opgebouwd uit een reeks van verschillende kamers rondom het manor house. Het geheel is fraai ingepast in het Cotswoldse landschap.
Na een inleiding van Mrs. Katie, gaat eenieder zijn weg in deze tuin met mooie doorkijkjes, kleurencombinaties en bijzondere planten. Het is een heerlijke tuin om even bij te komen van een toch wel vermoeiende dag. De victoriaanse aangebouwde serre is dan ook een fijne plek om te zitten.
Eindbestemming van deze dag is het Barcelo Cheltenham Parkhotel, waar we de komende drie dagen zullen blijven. Het is een mooi hotel met comfortabele kamers.
Na een opfrisbeurt en een glaasje gaan we aan het diner. De keuken is goed, zo blijkt. Tijdens het diner worden we verrast door een groep afgestudeerde Highschool jongens en meisjes. Onwennig staan ze te trekken aan hun avondkleding voordat ze op de groepsfoto gaan in de tuin van het hotel.
Al met al een vermoeiende, maar erg mooie dag.


TUINEN VAN DE COTSWOLDS.

de derde dag, 21 juni 2008
Verslag: Gerdy Eertink, Boekelo.

’s Morgens werden we wakker met het geluid van regen. Zouden de weersvoorspellingen die we al in Nederland gevolgd hadden dan toch uitkomen?
Keurig om 9 uur was iedereen in de bus aanwezig en konden we vertrekken. Via een rit door het mooie lieflijke landschap van de Cotswolds arriveren we bij Moorwood Garden in Woodmancote en worden we ontvangen door mr. Robinson, een charmante man die met veel humor en bevlogenheid ons vertelt over de geschiedenis van zijn schitterend gelegen huis en tuinen.
Achter zijn huis bevindt zich o.a. een enorme, ca. 300 jaar oude Libanonceder en even verder een prachtige oude Liriodendron, waar onderin de stam een groot gat was ontstaan. Zijn vader heeft in het verleden het gat gedicht met cement om het rottingsproces tegen te gaan. Blijkbaar met succes.
Maar het belangrijkste in deze tuin zijn de rozen. Mr. Robinson bezit de National Collection van ramblers. De cottage tuin was net een schilderij van Monet. Jammer dat door de regen de rozen niet op hun allermooist waren. Rozennamen noem ik niet. De echte rozenfans zullen de namen wel onthouden hebben. Ik vind rozen heel mooi om te zien, maar ze zijn in onze eigen tuin helaas geen succes (zal grotendeels aan de tuiniers liggen!)

De lunch brengen we door in Tetbury. Ondertussen verscheen er een voorzichtig zonnetje en hebben we buiten gegeten. Helaas hebben we door de beperkte tijd die we hadden weinig van het plaatsje gezien.

Wel zagen we bij onze opstapplaats een auto met een bijzondere kentekenplaat.
Reisleider Piet had ons eerder al verteld dat je in Engeland bijzondere kentekennummers voor veel geld kunt kopen. Verder naar de volgende tuin: Abbey House Garden (Home of the Naked Gardeners) in Malmesbury. Na een lekkere klim te voet, waar naast de ruïne van de Abbey weer een grote tuin met veel tuinkamers vol met rozen en andere veelkleurige bloemen te zien was. Maar ook de bostuin naar het rivierdal sprak ons aan. Een contrast met de uitbundige kleuren van de tuinen boven.
Bij het verlaten van de tuin hebben we een toevallige ontmoeting met de Gardener (deze keer gekleed in korte broek en T-shirt). Hij bracht z’n schildpad naar buiten en vertelde dat Brutus nog jong was maar behoorde tot de grootste schildpaddensoort van Afrika. Hij had nu al een flink formaat.

Op de terugweg naar het hotel hebben we nog een tussenstop gemaakt in Bibury, een bijzonder oud plaatsje waar we een straatje met zeer oude huisjes van wolwevers, gebouwd rond 1400, hebben bekeken. De huisjes waren niet allemaal bewoond maar in het bezit van de National Trust. Jammer dat we niet even binnen konden kijken.
Moe, maar weer een dag genoten van het mooie landschap en fraaie tuinen.
Mooi vond ik hoe veel tuinen die we deze dagen gezien hebben, overgingen in het wijdse landschap.
Tot slot weer thuis: we hebben weer genoten van een heerlijke tuinreis met fijne medereizigers en ook het weer werkte mee!


TUINEN VAN DE COTSWOLDS.

de vierde dag, 22 juni 2008
Verslag: Betty Milner, Diepenheim.

Omdat we vroeg op moesten staan vanwege het drukke programma, hebben we maar niet stil gestaan bij de Summer Solstice. Eigenlijk viel deze viering, dat de zon zijn meest noordelijk stand had bereikt, op 20 juni om 23:59 uur om precies te zijn.
Na het heerlijke (als je wilde) echt Engelse ontbijt met bacon en gebakken eitje, worstje, toast, boter, jam, afijn, genoeg om de hele verdere dag op te teren, vertrokken we om 9.00 uur richting Chipping Campden en Hidcote Manor door het prachtige Cotswold landschap. Genietend van de natuur en de schitterende vergezichten, vooral het stukje met het zicht op, ver beneden, de rivier de Severn, maakten we nog een kleine omweg over Stanton om de zo typisch met stro bedekte en versierde daken te bekijken, waarvan één zelfs versierd was met een vossen-figuur.

We hoorden dat hier in de omgeving de hoogste fontein en de kleinste kerk was van Engeland.
Aangekomen bij Hidcote Manor, welke tuin thans eigendom is van The National Trust, genoten we van dit levenswerk van de heer Majoor Lawrence Johnston, een Amerikaan van Engelse afkomst.
Deze tuin wordt nog steeds beschouwd als een van de meesterwerken van de tuinkunst. Overal worden de ideeën achter de “Hidcote stijl” nog gehanteerd bij het maken van tuinontwerpen. Er wordt zelfs beweerd dat een beroemd persoon als o.a. Gertrud Jekyll werd beïnvloed in haar ideeën en inspiratie door deze stijl.
Hidcote Manor, met zijn tuinkamers, beplant met prachtige vaste planten en éénjarigen, is omzoomd door hagen van allerlei soorten heesters om de planten te beschermen tegen de straffe winden. En dan de vele rozen in een veelheid van kleuren en nuances, de ramblers! Ze bloeiden op hun mooist. Ook liepen we door “the long walk”, een lang en breed graspad tussen muren van haagbeuk. Langs de prachtige vazen en het oriëntaals aandoende tuinhuisje op een heuveltje dat een foto uitlokte.
En ook weer dat vergezicht aan het einde van de tuin, met de schaapjes die tegen de heuvel aan liepen te grazen.
Eigenlijk hadden we genoeg indrukken voor één dag, maar, na ook nog even rond te hebben gekeken in de “2nd hand bookshop” en toch een boekje te hebben gekocht, was het tijd om naar de volgende beroemde (privé-)tuin te wandelen.

Kiftsgate gardens. De eigenaars van dit prachtig stukje Cotswolds, Mr en Mrs Chambers, hebben wellicht een aards paradijs geschapen. Vergezichten, meer dan 2 meter hoge Delphiniums, talloze pioenrozen in allerlei soorten en maten en weer die rozen die zo mooi bloeiden en zo veel. In verwondering liepen we erdoor en vergaapten ons aan het moois, de veelheid en de schijnbaar hier en daar natuurlijke beplanting.

We genoten van de klimpartij naar beneden en dan weer naar boven, met de romantische schommelstoel halverwege waar je zo’n onwezenlijk mooi uitzicht had op het dal daar beneden en de hoge hoge oude bomen en varenbeplanting. Helaas, logies met ontbijt was hier niet mogelijk!
Maar, terug uit de dagdroom, konden we de scones met clotted cream natuurlijk niet voorbij lopen, dus hebben we daar ook van genoten. Menigeen kocht hier ook nog een of twee planten (Roy vond nog een plekje onder in de bus), dus gingen we om een uur of drie weer verder naar het dorp Chipping Campden. Het is een van die echte oude dorpjes, zo typisch van Engeland, waar het lijkt of de tijd stil heeft gestaan. Hier liggen nog het marktplein uit 1450 en de oudste apotheek van Engeland.

Na een klein uurtje ging het verder over steile (12%), smalle wegen naar Broadway. Langs de route staat de Broadway tower-folly, die in 1750 op een heuvel werd gebouwd door een graaf die, staande op die toren, van grote afstand zijn huis wilde kunnen zien.
Ook in Broadway was het heerlijk nostal-gisch wandelen langs de winkeltjes.
Met de afspraak over de plek van vertrek was enig misverstand ontstaan, zodat we Lucy en Karen kwijt waren. Maar gelukkig, na een poosje had Roy ze gevonden en was de groep weer compleet zodat we terug konden rijden naar ons hotel om ons op te frissen om naar de eetzaal te gaan.


TUINEN VAN DE COTSWOLDS.

de vijfde dag, 23 juni 2008
Verslag: Ocke Schuttevaer, Gronau.

Het weer is, tegen alle verwachtingen in, goed met weinig wind. Na een voorspoedige check-out bij het Charlton Kings Hotel, vertrekken we om 8.15 uur uit Cheltenham, om eerst naar PAINSWICK te rijden en daar de 99, vaak zeer oude, Yew Trees op het kerkhof te bewonderen.
Daarna naar de tuin van Christine Facer, de wetenschapster, die zichzelf, met financiële hulp van haar man, omtoverde tot tuinontwerpster en vanaf omstreeks 2001 gestalte begon te geven aan haar eigen THROUGHAM COURT GARDEN. Ze vertelde ons eerst over het huis dat op de monumenten lijst staat (een zgn. “listed” huis). Het heeft een betonnen waterpijp, die in een reservoir uitkomt dat onder de grond gaat. Deze is de nog enige in zijn soort in Engeland. Het huis was 300 jaar in één familie.
Een gedeeltelijk klassieke tuin, met een doolhof (midden in het doolhof staat de toepasselijke spreuk: “Never let your memories be greater than your dreams”: “Laat je herinneringen nooit belangrijker zijn dan je dromen”) van drie soorten bamboe, inclusief zwarte bamboe, Phyllostachys Nigra, een “Garden of Cosmic Evolution” en vele andere tuin formaties, waarin een aantal eigenschappen en verbanden, die op de Fibonacci reeks 1, 2, 3, 5, 8, 13, etc. (de rekenkundige reeks van Leonardo van Pisa, waarbij elk opvolgend getal het totaal is van de twee voorafgaande getallen) zijn gebaseerd in zijn verwerkt. Allemaal zeer bijzonder...
De heer des huizes schenkt zelf de koffie voor ons in !
Daarna naar BOURTON-ON-THE-WATER een pittoresk en ook wat toeristisch dorpje, een soort Staphorst waar we een uurtje rondkijken en voor onze eigen lunch zorgen.

Om 15.15 uur gaan we door naar de tweede en laatste tuin van die dag: EASTLEACH HOUSE, in Eastlich Martin, waar we door de eigenaresse, mevrouw S. Richards, worden ontvangen.
Toen ze 25 jaar geleden het huis kochten was de tuin een wildernis, haar kinderen noemden het “the house of horror”. Maar dat is nu wel anders.
Een prachtig uitzicht over de downs. Je loopt via een mooi smeedijzeren hek naar de wilde tuin met graspaden, omzoomd door borders van wilde bloemen, zoals korenbloemen, papavers en bolderik en de verzameling bomen in het arboretum. Aan de zijkant van het huis kijk je uit over een waterpartij, omzoomd door prachtige “Sorbus Aria Lutecens” bomen, die bolvormig gesnoeid zijn. En dan is er aan de zijkant van het huis nog een schitterende bloemen- en groententuin tussen de oude muren.

Roy, onze chauffeur, heeft enige moeite om weg te komen, omdat er een auto op het smalle weggetje geparkeerd staat, maar gelukkig is Piet Boersma zo doortastend om zelf die auto op een ander plekje te zetten.
Na deze tuin beginnen we de lange busreis richting Harwich voor de oversteek naar Nederland. We belanden daarbij in een echte Londense file en staan enige tijd volledig vast, totdat Roy alsnog besluit om een andere route te kiezen, en met succes.
Wij komen daardoor nog net op tijd aan voor het diner in het middeleeuwse restaurant: MARLBOROUGH HEAD in Dedham. Om ongeveer 21.00 uur rijden we door naar de boot waar we nog voor 21.30 uur aankomen na een lange, maar zeer goede, dag met zelfs een zonnetje.
Om 21.45 uur rijden we aan boord van het schip, STENA HOLLANDICA, waar uitstekende hutten op ons wachten. Omstreeks middernacht zetten we koers richting Hoek van Holland, waar we om 7.15 uur in de ochtend aankomen.


TUINEN VAN DE COTSWOLDS.

de zesde dag, 24 juni 2008
Verslag: Ann van der Zant, Emmen.

De laatste dag in Engeland werd voornamelijk in beslag genomen door een heel lange bustocht naar Harwich, van waaruit we diezelfde avond zouden inschepen op de boot die ons naar Hoek van Holland ging brengen.
Een prachtige boot van de Stena Line ! Hierop brachten we de laatste avond en nacht door. Nadat we de bagage in de ons toegewezen hut hadden neergezet, gingen we met elkaar nog wat indrukken van de reis uitwisselen en ook wat adressen noteren, zodat we elkaar nog gemaakte foto’s konden sturen !
Na koffie en een wijntje gingen mijn vriendin Jos uit Haaksbergen en ik toch onze hut opzoeken maar nog lang niet om te slapen want het was een feest om te zien, bij een ondergaande zon, hoe al de lichtjes op de kust aangingen.
Ook al die lichtjes op de bootjes zorgden voor een levendig beeld waar we maar geen genoeg van konden krijgen. Pas toen de kust van Engeland verdwenen en het volkomen donker was, gingen ook wij onder zeil en stoomden we door het rimpelloze Kanaal bijna geluidloos richting Hoek van Holland.
De allerlaatste dag brak aan, wat versuft en moe douchen en in ‘t pak. Nu nog ontbijten en nu afronden; met elkaar 49 man 6 dagen opgetrokken! Wij allen zo verschillend: jong en oud, maar met een gezamenlijke interesse: tuinen met bloemen, planten en bomen.
De architektuur van de tuinen en indeling van plantengroepen: in kleur met waterpartijen in een varieteit zoals ik nog nooit gezien heb. En dan huizen in de kleur van de omgeving, kerken en kastelen, alles zo passend in het heuvelachtige landschap met een eigenheid en vorm; en dan die Anton Pieck achtige dorpjes: ik raakte niet uitgekeken ! De betrokkenheid van het panel, de goede leiding, de geweldige chauffeur met z’n superbus, de prachtige hotels!
Alle lof voor de organisatoren, ik ga graag nog eens mee.
Veel dank!

Inhoudsopgave

KRUIDENDAG IN OOTMARSUM.

woensdag 2 juli 2008.
Verslag: Siny Panneman, Borne.

Op een prachtige zomerdag, die al begon met 24 graden in de ochtend en opliep tot 33 graden in de middag, werden we door TT-leden Siny en Gerard Hoveling welkom geheten in huize “De Heuvelhof”.
Na de begroeting door Gerard kregen we zijn korte uiteenzetting van de geschiedenis van hun boerderij met schuren en bijgebouwen. Ze hebben hun plek met verwaarloosde boerderij zo’n 12 jaar geleden gekocht en na een jaar van zoeken, wikken en wegen zijn ze begonnen met de afbraak, opbouw en modernisering. Successievelijk werden woonhuis, stallen, boomgaard en tuinen aangepakt. Nu is het geheel een weldaad voor het oog. In het atelier, de vroegere varkensstal, werden we getrakteerd op koffie, thee en gebak.

Daarna stelde Gernot Ottink zichzelf voor. Hij werkt op de Heuvelhof als kruidenspecialist en is kweker van geneeskrachtige planten op de grote kruidenheuvels in deze tuin. Een extra kruidentuin is zelfs al in ontwikkeling! In zijn vorige leven werkte Gernot als verpleegkundige in een aantal ziekenhuizen in Duitsland en later hier. Hij miste later naast de reguliere medicijnen de specifieke natuurgeneesmiddelen. Dit was in Duitsland wèl een combinatie. Hij deed de kruidenvakopleiding en is in het bijzonder geboeid door wat de natuur ons schenkt. Ik kreeg de indruk dat hij zich steeds meer toelegt op het bereiden van extracten en het verzamelen van soorten thee die helend zijn, waarbij hij zich kan uitleven op de Heuvelhof.
Na de sprankelende en onderhoudende uitleg van Gernot kon men een boekje met gegevens uit de lezing kopen en een kookboekje: “Bijna vergeten kookrecepten met kruiden”.
Wel eens muursalade gegeten? Ken je zevenblad als broodbeleg? Hoe maak je paardebloemensiroop?
In de pauze liet iedereen zich de lunch goed smaken: soep vol zevenblad, melk, koffie en heerlijke Duitse broodjes met beleg.
De tuin, onderverdeeld in verschillende borders, deed weldadig aan. De lavendel bloeide en geurde er volop en de zomerbloemen wedijverden in kleur met elkaar zodat er prachtige groepen waren ontstaan.
Menigeen ging naar huis met zakjes kruidenthee, kruiden op alcohol of olie, maar niet nadat onze groep een frisdrankje werd aangeboden. Dit drankje is door Siny zelf gemaakt van vlierbessenbloemen.
De oude kastanjebomen boden koelte en bescherming tegen de zon. Met een maximaal toegestaan deelnemersaantal van 25 personen was het een dag waarop de zinnen: de reuk, de smaak en het gezicht werden geprikkeld.
Het was een zeldzame dag, een dag met een gouden randje. Met grote dank aan de voorbereidingscommissie, gastheer Gerard, gastvrouw Siny, kok Freddy en natuurlijk de kruidenspecialist.
Ik besluit dit verslag met een gedicht waar mijn oog op viel in de hal. Naar mijn idee slaat dit op het leven van de gastfamilie.

Alles wat je nu bent, is de som van alle
Keuzen die je tot op dit moment maakte

Alles wat je geworden bent, is het
Resultaat van alle gedachten die je had.

Je grenzen worden bepaald door de
Afspraak die je met jezelf hebt gemaakt
Over wat mogelijk is.
Verander die afspraak en je beschikt
Over ongekende mogelijkheden.


Inhoudsopgave

NAZOMERTOCHT.

26 augustus 2008.
Verslag: Ron Vaartjes, Enschede.

We vertrokken keurig om 8 uur uit Haaksbergen met de enorme bus van chauffeur Jan Mulder. Omdat een groep TT-leden al vanaf begin dit jaar op de wachtlijst stond, werd voor hen deze grotere bus besteld. Het miezerde een klein beetje, maar daar zouden we de hele dag vrijwel geen last van hebben.
Wij reden eerst naar Nijverdal, waar de rest van de groep op ons stond te wachten. Onderweg daar naartoe vertelde chauffeur Jan Mulder een voorkeur te hebben voor kleine weggetjes. Daarvan hebben we de hele dag ook mogen genieten. Hij loodste de grote bus met veel vakmanschap door de kleinste doorgangetjes, al moesten er soms wat houten paaltjes voor ons wijken....
Onze eerste bestemming was Ommen, waar de groep in tweeën werd gesplitst. Wij bezochten eerst de vijvertuin van de familie Enthoven. Onder het genot van een kopje koffie en heerlijke zelfgebakken lekkernijen vertelde onze gastvrouw Lieke over de door tuin-architect Henk Weijers ontworpen tuin.
In de centraal gelegen vijver zwemt een grote school goudelritsen en windes.
Het zitje achter in de tuin nodigt uit om te genieten van een drankje in combinatie met een prachtig uitzicht over de vijver. Een wandeling rond het water voerde ons o.a. langs mooi aangelegde borders, potten met dahlia’s, geurige floxen en een verzameling hosta’s. De tuin ziet er prachtig verzorgd uit.

Hierna wandelden wij naar de bostuin van de familie Grootenhuis. Beide echtparen zijn bevriend, maar hun tuinen zijn erg verschillend. Deze tweede tuin, met veel hoogteverschillen, grenst aan de bosrand en is volledig aangepast aan de arme zandgrond. Mevr. Sieneke vertelde dat het huis in 1963 was gebouwd en dat de tuin in verschillende fasen is aangelegd; als eerste het diepste deel met buxusvakken. In 2001 zijn twee stroken grond bijgekocht en bij de tuin getrokken, waarbij diverse hoge bomen werden gekapt. Verschillende tuinkamers werden gescheiden door trappetjes en stenen muurtjes, allemaal zelf gemetseld door de heer des huizes. Vanaf het hoogste punt, een prieeltje, is de hele tuin te overzien. De voortdurend in ontwikkeling zijnde tuin getuigt van veel creativiteit en enthousiasme bij de eigenaren.

Voor de lunch reden we nog naar pluktuin Conna Datura in Oudleusen, waar we de gelegenheid kregen om ieder een kleurrijk boeket te plukken met keuze uit een veelheid aan dahlia’s, zinnia’s, grassen, etc. Nadat we helemaal tevreden waren met onze resultaten aten wij onze boterhammen te midden van onze bloemenweelde. Doordat de bus bevoorraad bleek met emmers met water bleven de boeketten fris gedurende de verdere dag en nog vele dagen daarna.
Onze voorlaatste bestemming was de uit 1840 daterende boerderij “Het Helderlicht” van de familie Dwarshuis in Zwolle. Ook hier weer stond de koffie klaar in een huisruimte waar allerlei curiosa werd verkocht als ook deze middag. Dit huis was ook voorzien van een schitterende tuin, aangelegd in 1983 en uitgebreid in 1999. Wij waren onder de indruk van de volledige harmonie tussen het symmetrische en statige huis en de steeds verschillende, maar een prachtig geheel vormende tuinkamers, verbonden door diverse doorlopende zichtlijnen. Vanaf het bordes van het huis (vroeger ongetwijfeld aan de voorzijde gelegen, maar dit is nu de achterzijde geworden) heeft men zicht op een volledige symmetrie in de tuin met prachtige buxusvormen en uitbundige bloemenzeeën in het centrum.

Ons laatste bezoek betrof havezathe ‘Den Alerdinck’ in Laag Zuthem. De groep werd weer in tweeën gesplitst. Wij werden eerst rondgeleid over het grondgebied door landschapsarchitect Tima Cents die zijn leven lang al kind aan huis is op deze locatie.
Hij leidde ons rondom het statige huis, naar de enorme vijver en vervolgens over de tuin in Engelse landschapsstijl, waarbij we onder meer uitleg kregen over een verzameling bijzondere bomen en de herstelde oude muur met onder deskundige leiding van Jan Freriks verzorgde leiperen. Timo voerde ons ook langs de weide naar een berceau van eiken en beuken, waar we ons gasten uit vroeger eeuwen waanden op een heerlijke wandeling, in de tunnel onder de bomen beschermd tegen de stralen van de zon.
Bij terugkomst werden wij opgewacht door Arthur baron van Dedem, nazaat van vroegere eigenaren van het bezit en verantwoordelijk voor de exploitatie daarvan. Hij vertelde ons over de kleurrijke geschiedenis van de havezathe, nu eigendom van de familie Koning, maar ook over de wereld van landeigenaren en pachtboeren.
De geschiedenis begint al in de 15e eeuw, maar sinds de 17e eeuw is pas sprake van een echte havezathe. In een deel van de 20e eeuw heeft Den Alerdinck een vormingscentrum gehuisvest, waarna het grondig moest worden gerestaureerd. Markant is dat de latere eigenaar Franciscus Lurvink er met zijn ‘Alerdinck Foundation’ internationale conferenties organiseerde, met deelname van toenmalige wereldleiders, ter verbetering van de Oost-West verhoudingen. Eind vorige eeuw kwamen landhuis en landgoed in bezit van de huidige eigenaar, die de verdere restauratie in gang zette die nog steeds voortduurt. Momenteel biedt Den Alerdinck gelegenheid voor onder meer huwelijksvoltrekkingen, diners en congressen. Binnenkort zullen er ook concerten worden gegeven.
Na de uitgebreide inleiding van de baron mochten wij het mooi ingerichte huis gedeeltelijk, nl.de bel-étage, ook van binnen bezichtigen en dat was heel bijzonder.

Nadat de dag was besloten met een buffet in hotel-restaurant Dalzicht in Nijverdal keken wij terug op een heel plezierige en interessante tuinreis. Lindy van Wezel en Trudy Welman worden zeer bedankt voor de goede organisatie van deze dag.

Inhoudsopgave

KERSTWORKSHOP.

zaterdag 20 december 2008.
Verslag: Aly Kruijshoop, Hengelo Ov.

Op zaterdag 20 december 2008 stonden om half tien ’s ochtends acht dames en een heer gereed voor de historische wandeling door de prachtige wijk Tuindorp ‘t Lansink.

De wandeling begon bij de Tuinzaal van het pas gerestaureerde “Tuindorpbad” en werd begeleid door de uitstekende gids John Voogd, die zelf al meer dan 21 jaar in de wijk woont. Hij nam ons o.a. mee langs de Vijverlaan, via Plein 1918 naar de C T Storkstraat, langs Hotel ’t Lansink, de Buitenweg en de Marten Meesstraat en vertelde over het ontstaan van de wijk.
In 1909 verscheen een rapport over de woningtoestanden in Nederland. Een van de toehoorders was de heer C.F. Stork, die naar aanleiding hiervan het plan maakte voor de nieuw te bouwen wijk. De stijl van de Engelse tuindorpen sprak hem aan en hij oriënteerde zich in Engeland, bij de door Lever Brothers gebouwde wijken Port Sunlight en Bournville.
Om bij de inrichting van de huizen rekening te kunnen houden met de wensen van toekomstige bewoners, werd in 1910 een vergadering gehouden met enkele bazen en werklieden van de machinefabriek. Daarnaast werd in het najaar van 1910 in het Verenigingsgebouw van Stork een expositie gehouden over woninginrichting. De bezoekers aan de expositie konden daar enkele bouwplannen inzien en hen werd de gelegenheid gegeven op- en aanmerkingen te maken.
Bij de bouw van de huizen is met enkele destijds geldende tradities gebroken. Was het de gewoonte in het benedenhuis een slaapvertrek (de zogenaamde opkamer) te hebben, thans werden alle slaapkamers op de bovenverdieping gesitueerd. Ook werd met opzet de keuken kleiner gehouden dan voordien gebruikelijk. Het doel hiervan was dat het gezin niet langer in de ‘woonkeuken’ leefde maar in de woonkamer. Alle huizen werden gebouwd met closet met waterspoeling, en waren aangesloten op de riolering. De bedoeling was om een wijk te bouwen met diverse soorten woningen zodat de leidinggevenden en de arbeiders door elkaar zouden gaan wonen in dezelfde buurt.
In de “Hengelosche Fabrieksbode” van 7 mei 1910 werd melding gedaan van de bouwplannen voor deze “woonkolonie” en op 5 mei 1911 werd de eerste steen voor het Tuindorp ‘t Lansink gelegd door de zesjarige Frans Stork, zoon van C.F. Stork. Bij het inrichten van het Tuindorp is geprobeerd zoveel mogelijk van de aanwezige bomen te sparen. Ook nu nog zijn enkele van die bomen in het Tuindorp terug te vinden.
Het grootste gedeelte van de buurt bestond oorspronkelijk uit moeras. Het merendeel van de huizen is door voortuinen van 5-7 meter diep van de straat gescheiden. Achter bijna ieder huis bevindt zich een tuin van gemiddeld tussen de 15 en 20 meter diepte. Om een waarborg te hebben dat de voortuinen één geheel zouden vormen, werden deze voor de eerste keer aangelegd op kosten van de “Hengelosche Bouwvereniging”. Tegelijkertijd werd een jaarlijkse wedstrijd gehouden ter bekroning van het mooiste voortuintje. Daarmee werden de bewoners aangespoord aandacht te besteden aan het onderhoud van hun tuinen.

Er zijn speciale regels bedacht, die zijn neergelegd in de zogenaamde “Tuindorp-norm”. Eén van die regels is dat maximaal zes huizen onder één kap mochten worden gebouwd. Ook nu nog is het aangezicht van de huizen beschermd, zodat het een prachtige woonwijk blijft. Het centrum van het nieuwe “dorp” wordt gevormd door het C.T. Storkplein. Aan de ene zijde van dit plein vindt men een overdekte winkelgalerij met arcaden, aan de andere kant een complex van twee winkelhuizen met een poort ertussen. Daarnaast bevindt zich een hotel aan het plein; in de oorspronkelijke plannen was dit gebouw bestemd als koffiehuis.

Na de wandeling konden we onze handen opwarmen aan een heerlijke kop koffie of thee in de Tuinzaal van het Tuindorpbad. Daar waren inmiddels ook de dames die de wandeling al eens meemaakten en een uur later waren gekomen. Er was voor lekkers gezorgd in de vorm van een stuk appeltaart of notentaart.
Daarna begonnen we aan ons kerststuk. Ik had me samen met mijn vriendin Marian opgegeven voor deze workshop. Helaas werd Marian ziek. Mijn man Roelof stelde voor om in haar plaats te gaan zodat zij toch nog een kerststuk kon krijgen. Het kerststuk moest een krans in groen-grijs-zilver-witte kleur worden.
Alles was perfect voorbereid. Op onze tafels lagen de takken Eucalyptus, Hedera, en Acacia al klaar. Het was erg prettig en gezellig werken onder de deskundige leiding van Trees Oude Tanke. Trees deed voor hoe de basis moest worden opgemaakt en hielp ook mee bij het gereed komen van elke fase zodat alle kerststukken er perfect uitzagen. In tegenstelling tot mijn vroeger zeer amateuristisch zelf gemaakte kerststukjes, was het resultaat vandaag zeer professioneel. De krans lag op een mooie glazen schaal en 10 witte rozen zorgden voor de finishing touch.
We werden tijdens de pauze getrakteerd op Glühwein en appelsap en daarbij waren heerlijke hartige hapjes.
Met Marian van de Ven ben ik dit jaar lid geworden van de Tuinkring. Vooral de variatie van het jaarprogramma heeft me aangenaam verrast. Bijvoorbeeld de Nieuw Tuinjaarsavond was heel gezellig en de laatste bustocht in augustus vonden Roelof en ik prachtig.
Wij zijn echt blij lid te zijn geworden van Tuinkring Twente!


Terug Inhoudsopgave